تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٨٥ - كلام مرحومه علامه
للاستصباح» مىفرمايند:
در برخى از حواشى منسوب به شيخنا شهيد قدّس سرّه آمده است:
فائده منحصر در استصباح نبوده لذا اگر براى روغن متنجّس فائده ديگرى كه موقوف بر طهارت آن نيست فرض نموديم بيعش بمنظور آن بايد جايز باشد همچون ساختن صابون از روغن، بنابراين فروختن روغن متنجّس بقصد ساختن صابون مشروع مىباشد.
پس از آن مرحوم شهيد فرموده است:
فروش روغن متنجّس بمنظور ساختن صابون مروى مىباشد و مثل آن است ماليدن روغن ببدن چهارپايان كه آن نيز از انتفاعات روغن محسوب شده لا جرم فروشش باين خاطر جايز است.
مرحوم محقّق مزبور مىفرمايند:
هيچ اشكالى ندارد بآنچه شيخنا شهيد متمايل شده قائل شويم على الخصوص كه فرموده بر طبق آن روايت نيز وارد شده است.
پايان كلام محقّق ثانى عليه الرّحمة.
مرحوم مصنّف مىفرمايند:
روايتى كه مرحوم شهيد بآن اشاره نموده عبارتست از حديثى كه از راوندى در كتاب نوادر باسنادش از مولانا ابو الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام نقل شده، در اين روايت امام عليه السّلام از پيه و چربى سؤال مىشوند كه در آن حيوانيكه داراى خون جهنده است واقع شده و مىميرد؟
حضرت مىفرمايند:
آنرا بكسى بفروش كه صابون درست مىكند تا آخر خبر.
شرح مطلوب
قوله: بما استظهرناه: و آن اينستكه انتفاع بردن از متنجّس جايز است مگر انتفاعاتى كه نصّ آنرا منهى قرار داده است.
قوله: قال الثّانى فى حاشية الارشاد: مقصود از « الثّانى » محقّق ثانى مىباشد.