تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢١٦ - مقاله مرحوم مصنف و نظر در كلام كاشف الغطاء(ره)
هستند بر انتفاعى كه دلالت كند بر هتك و عدم احترام به دين و مبالات نداشتن نه غير آن مثل كسيكه نجس را استعمال كند و پس از رفع حاجت خود و آنچه را كه با نجس ملاقات كرده آب بكشد.
بايد بگوئيم:
اين تنزيل و حمل بعيد مىباشد.
بلى، مىتوان گفت مقصود از انتفاع محرّم در اين اخبار انتفاع بردن از نجس بنحوى است كه از شيئ طاهر و پاكيزه مىبرند باين طرز كه نجس را استعمال كرده بدون اينكه از تلويث بدن و لباس و آلوده شدن آنها و ساير آلات انتفاع باكى داشته باشند مثل رنگرزى با خون همانطورى كه با رنگ پاك رنگرزى مىكنند باين معنا كه خون را بجاى رنگ پاك فرض كرده و از آلوده شدن دست و لباس و بدن و آلات رنگ كارى اجتناب ننموده اگرچه قصدش اين باشد كه پس از اتمام عمل و اتفّاق افتادن كارى كه شرطش طهارت لباس يا بدن است تمام بدن و لباسها را آب بكشد.
و در برخى از اخبار باين معنا اشاره شده است از جمله:
در كتاب كافى مرحوم كلينى بسندش از وشّاء نقل نموده كه وى فرمود:
از حضرت ابا الحسن عليه السّلام پرسيدم:
فداى شما شوم، اهل جبل و سكنه كوه وقتى پيهها و دنبههاى گوسفندان زياد و سنگين مىشوند آنها را در همان حال حيات از حيوان قطع كرده و مىبرند، حكم آن چيست؟
امام عليه السّلام فرمودند: آنها حرام مىباشند.
راوى مىگويد:
محضر مباركش عرض كردم، فدايت شوم از آنها براى روشنائى در چراغ استفاده مىكنند آيا باز حكمش حرمت است؟
امام عليه السّلام فرمودند:
بلى، حكمش همان است، مگر نمىدانى كه دنبه و پيههاى جداشده در وقت استعمال به دست و لباس مىرسند و آن حرام است.