بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٥ - ٤/ ١ گستردگى بهشت

بگوييد كه چون روز در مى‌آيد، شب كجاست؟ و شب كه مى‌آيد، روز كجاست؟».

مرد يهودى گفت: اين، در علم خداست.

على عليه السلام فرمود: «بهشت‌ها نيز در علم خدايند».

سپس على عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و موضوع را به ايشان گفت. در اين هنگام، اين آيه نازل شد: «پس اگر نمى‌دانيد، از اهل ذكر بپرسيد».

٨٣ امام على عليه السلام: اگر آرزومند هستيد، كه حتماً هستيد، بهشتى را آرزو كنيد كه پهنه آن، آسمان‌ها و زمين است.

٨٤ تفسير العيّاشى‌- در باره اين سخن خداى عز و جل: «و بشتابيد به سوى آمرزشى از جانب پروردگارتان و بهشتى كه پهنه آن، آسمان‌ها و زمين است»-: امام صادق عليه السلام فرمود:

«آن گاه كه آنها را اين گونه قرار دهند» و دو دستش را با هم، پهن كرد.

٨٥ معانى الأخبار- به نقل از عبّاس بن يزيد-: يك روز كه نزد امام صادق عليه السلام نشسته بودم، به ايشان گفتم: مرا به اين سخن خداى عز و جل آگاه كن كه: «و چون بِدان جا بنگرى، [سرزمينى از] نعمت و پادشاهىِ بزرگ مى‌بينى». اين پادشاهى‌اى كه خداوند، آن را وسيع قرار داده، چندان كه آن را بزرگ ناميده است، چيست؟

امام عليه السلام به من فرمود: «آن گاه كه خداوند، بهشتيان را به بهشت در مى‌آورد، فرستاده‌اى به سوى دوستى از دوستانش مى‌فرستد و او بر درگاهش دربانانى مى‌بيند. به او مى‌گويند: بمان، تا برايت، اجازه بگيريم. بدين سان، فرستاده پروردگارش [هم‌] جز با اجازه وى به حضورش نمى‌رسد. اين است سخن او عز و جل كه: «و چون بِدان جا بنگرى، نعمت و پادشاهىِ بزرگ مى‌بينى».