بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥ - روش تدوين كتاب

١٢. هدف از «درآمد» هايى كه براى فصل‌هاى كتاب، نوشته شده‌اند و نيز توضيحات و استنتاج‌هايى كه در پىِ احاديث آمده‌اند، ارائه چشم‌انداز كلّى روايات آن بخش يا آن فصل است. گاه هم به توضيح و تبيين برخى از مفاهيم دشوار و پيچيده احاديث، پرداخته شده است.

١٣. مهم‌ترين نكته در اين شيوه، كوشش در حدّ توان براى تأييد اطمينان‌آور صدور احاديث هر باب از معصوم است كه به كمك قرائن عقلى و نقلى براى اثبات محتواى احاديث، صورت پذيرفته است.

١٤. يكى از آداب مهمّ نقل حديث، چگونگى نسبت دادن آن به پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام است. كلينى در الكافى از امام على عليه السلام روايت كرده است:

إذا حَدَّثتُم بِحَديثٍ فَأَسنِدوهُ إلَى الَّذى حَدَّثَكُم؛ فَإِن كانَ حَقّاً فَلَكُم و إن كانَ كَذِباً فَعَلَيهِ.[١]

هنگامى كه حديثى را نقل مى‌كنيد، آن را به كسى نسبت دهيد كه آن را روايت نموده است. در اين صورت، اگر [حديث‌] درست باشد، به سود شماست و اگر دروغ باشد، بر عهده راوى است.

بنا بر اين، براى رعايت احتياط، توصيه اكيد داريم كه كسانى كه مى‌خواهند از اين كتاب يا ساير كتب روايى، حديثى براى ديگران نقل كنند، آن را مستقيماً به پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام نسبت ندهند؛ بلكه حديث را از طريق منبعى كه آن را روايت كرده است، به آنان منسوب نمايند. براى نمونه، نگويند: «پيامبر صلى الله عليه و آله چنين فرمود» يا: «امام عليه السلام چنين فرمود»؛ بلكه بگويند: «فلان كتاب، از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين روايت كرده است» و يا بگويند: «از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين روايت شده است».

[١]. الكافى: ج ١ ص ٥٢ ح ٧، بحار الأنوار: ج ٢ ص ١٦١ ح ١٥.