بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤ - روش تدوين كتاب

مى‌آيد)، يا آن كه تناسب موضوعى احاديث، ترتيب ديگرى را ايجاب كند.

٦. در آغاز هر حديث، تنها نام پيامبر صلى الله عليه و آله يا امامى را آورده‌ايم كه حديث از او نقل شده است، مگر آن كه راوى، فعل آنان را نقل كرده باشد، يا سؤال و جوابى در ميان باشد و يا راوى، سخنى را در متن حديث آورده باشد كه كلام پيامبر صلى الله عليه و آله يا آن امام نيست.

٧. به دليل تعدّد نام‌ها و لقب‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام، نام واحدى را براى هر يك از آنان برگزيده‌ايم كه به صورت ثابت، در اوّلِ روايت مى‌آيد و بر شخص مورد نظر، دلالت مى‌كند.

٨. در پانوشت‌ها، منابع احاديث، به ترتيب معتبرترينِ آنها تنظيم شده‌اند؛ ليكن گاه به دليلى كه بر محقّقان پوشيده نيست (از جمله: پرهيز از تكرار، اختلاف منابع يا راوى و يا شخصى كه از او روايت شده)، اين ترتيب را پس از نخستين منبع، مراعات نكرده‌ايم.

٩. هر گاه دسترس به منابع اوّليه ممكن بوده، حديث، مستقيماً از آنها نقل گرديده است. آن گاه، نشانىِ بحار الأنوار (در احاديث شيعه) و كنز العمّال (در احاديث اهل سنّت) به عنوان دو منبع اساسى و جامع حديث شيعه و اهل سنّت، افزوده شده است.

١٠. پس از ذكر منابع، گاه با نشانه «ر. ك:»، به منابع ديگر، ارجاع داده شده است؛ چرا كه در مواردى، متن ارجاعى، با متن نقل شده، تفاوت بسيار دارد؛ ولى در عين حال، با متن اصلى و موضوع بحث، مرتبط است.

١١. ارجاع به ابواب ديگر اين كتاب، به جهت تناسب و اشتراك محتوايى ميان احاديث آنهاست.