بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٥ - ٤/ ٧ چشمه هاى بهشت

على بن ابى طالب، گرفت.

١٣١ امام على عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى بلندمرتبه: «طراوت نعمت»-: آن، چشمه‌اى است در بهشت كه از آن، وضو مى‌گيرند و غسل مى‌كنند. پس طراوت نعمت، بر آنان جارى مى‌شود.

١٣٢ الزهد، حسين بن سعيد- به نقل از محمّد بن مسلم-: از امام صادق عليه السلام در باره دوزخيان پرسيدم. فرمود: « [پدرم‌] باقر عليه السلام مى‌فرمود: از دوزخ، بيرون مى‌آيند و به كنار چشمه‌اى بر درِ بهشت، به نام چشمه زندگانى، بُرده مى‌شوند و از آب آن، بر آنان مى‌پاشند و گوشت و پوست و موهايشان، همچنان كه كِشته مى‌رويد مى‌رويد».

١٣٣ الاختصاص‌- به نقل از عبد اللَّه بن سِنان-: از امام صادق عليه السلام در باره حوض [كوثر] پرسيدم. به من فرمود: «حوضى است از بُصرا[١] تا صنعا. دوست دارى آن را ببينى؟». گفتم: آرى.

پس دستم را گرفت و مرا به پشت مدينه برد. سپس با پايش به زمين زد و من، رودى را ديدم كه از اين كنارش، آبى سفيدتر از برف، روان بود و از آن كنارش، شيرى سفيدتر از برف، و در وسطش، باده‌اى خوش‌رنگ‌تر از ياقوت، به طورى كه هرگز، چيزى خوش‌رنگ‌تر از آن باده در وسط شير و آب، نديده بودم».

به امام عليه السلام گفتم: قربانت گردم! اين نهر، از كجا سرچشمه مى‌گيرد و از كجا جارى مى‌شود؟ فرمود: «اين چشمه‌هايى كه خداوند در كتابش از آنها ياد كرده، نهرهايى در بهشت‌اند: چشمه‌اى از آب، چشمه‌اى از شير، و چشمه‌اى از باده، كه در اين نهر، جريان مى‌يابند».

در دو كرانه نهر، درختانى ديدم و بر آنها، دختركانى به سرهايشان آويزان بودند كه زيباتر از آنها در عمرم نديده بودم و در دست‌هايشان، ظرف‌هايى‌

[١]. جايى است در شام، از توابع دمشق.