دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٢٢٩٢

اَبوطاهِرِ واسِطي، موفق الدين احمد بن محمد، معروف به ابن برخشي، پزشك بغدادي. او در روزگار چند خليفه از المسترشد تا المستنجد عباسي مي زيسته است (علوچي، ٣٦١). از زندگي او اطلاع چنداني در دست نيست، فقط همين را مي دانيم كه وفاتش پس از ٥٦٠ق/١١٦٥ م واقع شده است. (نك‌ : ابن ابي اصيبعه، ١/٢٥٧).
ابوطالب برحسب اتفاق و در جريان معالجة شخصي كه به بيماري استسقاء مبتلا بود، موفق به كشف خواص درماني گياه مازريون شد (همو، ١/٢٥٦ ـ ٢٥٧). ابن ابي اصيبعه (١/٢٥٧) قطعاتي پراكنده از اشعار او را نقل كرده است. ظاهراً نوشته اي در زمينة پزشكي نداشته است، اما فيلسوف الدوله (١/١٢٧)، بدون ذكر مأخذ، كتابي در ادوية مركبه به او نسبت داده است.
مآخذ: ابن ابي اصيبعه، احمد بن قاسم، عيون الانباء، به كوشش آوگوست مولر، قاهره، ١٢٩٩ق/ ١٨٨٢ م؛ علوچي، عبدالحميد، تاريخ الطب العراقي، بغداد، ١٣٨٧ق/١٩٦٧ م؛ فيلسوف الدوله، عبدالحسين، مطرح الانظار، تبريز، ١٣٣٤ ق.
شهناز رازپوش