دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١٩٩٧

اَبوبَکْرِ رَقّی، محمدبن خلیل، پزشک معروف سدۀ ٤ق/١٠م. از زندگی و تولد او، جز آنکه در رقّه (ظاهراً شهری واقع در سوریۀ کنونی) زاده شد، اطلاعی در دست نیست. وی را پزشکی دانشمند و آگاه به اصول و فروع طب و انواع معالجات شمرده‌اند (ابن ابی اصیبعه، ١/٣٣٤). عبیداللـه بن جبرئیل (ابن بختیشوع) از می‌خواری او به هنگام تألیف و تفسیر کتب طبی سخن گفته و آورده است: من کسی را دیده‌ام که به هنگام سرودن شعر، شراب فراهم می‌آورد و آن را می نوشید و آنگاه به سرودن می‌پرداخت (همانجا؛ نک‌ : لکلرک، I/٣٧٧). برخی قول عبیداللـه را حمل بر بخل و حسد وی کرده‌اند (نامۀ دانشوران، ١/٣٢٣).
آثار: او اولین کسی است که مسائل حنین بن اسحق را در کتابی به نام شرح مسائل حنین بن اسحق شرح و تفسیر کرده و در ٣٣٠ق/٩٤٢م آن را به پایان برده است (ابن ابی اصیبعه، همانجا؛ بغدادی، ٢/٣٦). فهرست‌نگاران معاصر به این اثر اشاره نکرده‌اند. همچنین رسالۀ دیگری در منافع تریاق فاروق به او نسبت داده‌اند (نامۀ دانشوران، همانجا).
مآخذ: ابن ابی اصیبعه، احمدبن قاسم، عیون الانباء، به کوشش آوگوست مولر، قاهره، ١٨٨٢م؛ بغدادی، هدیه؛ نامۀ دانشوران ناصری، قم، ١٣٢٦ق؛ نیز:
Leclerc, Lucien, Histoire de la medicine arabe, Paris, ١٨٧٦.
ابوالحسن دیانت