إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٨ - احتجاج و مناشده آن سرور در روز شورى

تا اينكه كار منتهى بشعرت شد سپس همسرت باقيمانده‌ى غذاى شب را با كاسه‌اى پر از شراب آورد تو غذا را خوردى و پوزت را در ميان كاسه شراب روز روشن بردى و براى همسرت اين شعر را خواندى:

١- بگذار اى مادر بكر شب را بامداد كنم زيرا كه مرگ سوراخى از شكستگى است.

٢- پسر كبشه بما ميگويد رستاخيزى هست چگونه اجرام پراكنده زنده ميشوند.

٣- ولى هر كس اين حرف را گفته باطل است و اين سخن از كلمات فريبنده است.

٤- آگاه باش آيا كسى از طرف من بخدا ميرساند كه همانا من روزه‌ى ماه رمضان را خوردم.

٥- واگذاردم آنچه را كه بسوى ما وحى آورد محمّد از سخنان افسانه.

٦- بگو اگر خدا ميتواند مرا از خوردن شراب باز دارد و نگذارد