إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧٥ - سخنان آن سرور در باره آزمايش اوصياء و شرح آزمايشها چهاردهگانه

و گروهى كه رسول خدا گرد هم آورده پراكنده شود و نگذارم براهى بروند كه نجاتى در آن براى آنان از آن راه جز رسيدن بآن و يا نابودى اجلها نيست.

همانا من اگر خودم را آماده كنم سپس آنان را بسوى يارى خويش بخوانم در كار من بر يكى از دو كار مى‌شود يا پيروى ميكنند و مى‌جنگند يا كشته ميشوند اگر تمام پيروى نكنند يا خوار شوند بخوارى كافر ميشوند اگر در ياريم كوتاهى كنند يا از فرمان خوددارى كنند در صورتى كه ميدانند همانا من در مرتبه‌ى هارونم نسبت بموسى بآنان در نتيجه مخالفت و خوددارى از يارى من ميرسد آنچه كه بقوم موسى رسيد بواسطه‌ى مخالفت و ترك طاعت هارون.

ديدم كه جرعه جرعه غصه‌ها را بچشم و نفس‌ها را به سختى برگردانم براى شكيبائى لازم است تا اينكه خداى عز و جل راهى بگشايد يا حكم فرمايد بآنچه كه دوست دارد و در بهره و حظ من آغاز كند و مدارا كند بگروهى كه من كارشان را تعريف كردم و فرمان خدا حتمى است.

اگر اين حادثه را نمى‌ترسيدم اى برادر يهود مسلم حق خود را ميگرفتم و من سزاوارتر بودم بمطالبه‌ى حقم از ديگران بجهت دانستن كسى كه گذشت از اصحاب رسول خدا و كسى كه در پيش تو است از آنان بواسطه اينكه من نفراتم بيشتر و فاميلم محترم‌تر، مردان ما بلندپايه‌تر، دليلم روشنتر، ستايشها و برتريهايم در دين فراوانتر، اثر و سابقه‌ام بيشتر، قرابت و نزديكى برسول خدايم نزديكتر، و به ارث او از ديگران مقدمتر علاوه‌ى بآن وصيتى كه مردم ناگزيرند از انجام دادن آن و