إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٥ - فصل«بتشكنى در عهد پيامبر اكرم

آسمان ميرسيدم تا اينكه بر فراز خانه خدا قرار گرفتم و بر بام خانه بتى بزرگ از طلا بود سپس من شروع كردم از چپ و راستش و از پيش رويش و از پشت سرش زير و رو ميكردم تا زمانى كه آن را از جا كندم پيامبر بمن فرمان داد كه آن بت را دور انداز سپس آن را دور انداختم آن بت مانند شيشه شكست و خورد شد سپس از دوش پيامبر فرود آمدم.

من و رسول خدا راه افتاديم بيكديگر سبقت ميگرفتيم تا خانه‌هاى مكه از نظرمان پنهان شد از ترس اينكه مبادا كسى از مردم ما را به‌بيند و بعضى از شاعران درين معنى وقتى كه بوى گفتند على را ستايش كن شعرى سروده است كه شعرش از نظر خواننده ميگذرد.

١- بمن گفته شد كه على ٧ را ستايش كن كه ياد على طبق‌هاى آتش را خاموش ميكند.

٢- من گفتم آيا ستايش كنم كسى را كه در ستايش او خردمندان سرگردانند كه او را خدا دانند.

٣- و پيامبر برگزيده براى ما فرمود شب معراج چون بآسمان رفتم.