إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٤ - فصل«بتشكنى در عهد پيامبر اكرم

«عامِلَةٌ ناصِبَةٌ تَصْلى‌ ناراً حامِيَةً»[١] پس درود بر آن كس كه بواسطه‌ى دوستى او ايمان بدست آيد و بواسطه‌ى دوستى او و دورى جستن از دشمنانش پذيرفته مى‌شود كردار بجوارح و اعضاء[٢]

[فصل «بت‌شكنى در عهد پيامبر اكرم ٦»]

(فصل) و نيز از فضيلت‌هاى آن حضرت است كه پرورش يافته و تربيت‌شده‌ى در ايمانست و آلوده‌ى بآلودگى زمان جاهليت نشده بخلاف ديگران از صحابه و ياران پيغمبر زيرا كه مسلمانان تمام اجماع كرده‌اند و هم آهنگ شده‌اند بر اينكه آن حضرت بخدا شرك نياورده و هيچ گاه سجده‌ى بت نكرده بلكه او همان كس است كه بتها را شكست هنگامى كه بر فراز دوش پيامبر قرار گرفت.

احمد بن حنبل در كتاب مسندش روايت كرده از ابى مريم او از على ٧ كه فرموده است من و پيغمبر رفتيم تا اينكه بكعبه رسيديم سپس پيامبر بمن فرمود بنشين من نشستم و او بر فراز دوشم بالا شد من خواستم حركت كنم سپس پيامبر از من ضعف و ناتوانى ديد از دوشم فرود آمد، او نشست و بمن فرمانداد كه بر فراز دوشش روم من بالاى دوش پيغمبر رفتم او حركت كرد من اگر ميخواستم بافق‌

[١] غاشيه ٢ رويهائى در آن روز بيمناك، عمل‌كننده و رنج كشيده داخل آتش گرم ميشوند.

[٢] اشاره بحديث شريف

ُ الايمان هو الاقرار باللسان و عقد في القلب و عمل بالاركان.