إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٠ - فصل -«عبادت آن سرور»

جهاد است تمام را بجا آورد در هر عبادتى به آخرين درجه‌ى آن عبادت رسيد و در مقام و منزلت‌هاى آن حضرت و شب‌زنده‌دارى و خشوع و ترس از خداى تعالى جز رسول خدا كسى به آن پايه‌ى از عبادت و ترس و بيم كسى پيشى نگرفته بطورى كه خود آن حضرت فرموده است كه نشستن در مسجد براى من بهتر است از نشستن در بهشت زيرا كه در بهشت خوشنودى نفس من است، امّا در مسجد خوشنودى پروردگار من است.

آيا نمى‌انديشيد در آنچه كه ضرار بن ضمره‌ى ليثى از مقام و منزلت على تعريف كرده آنگاه كه بر معاويه وارد شد، سپس معاويه بدو گفت: على را براى من تعريف كن؟ ضرار گفت: معاويه از اين بحث در گذر، معاويه گفت: نه. بايد على را براى من وصف كنى.

گفت: على در آخرين پايه‌ى عزت و بزرگى قرار گرفته بود او نيرومند و توانا بود، حق ميگفت و بدادگرى فرمان ميداد، از وجودش دانش ميدرخشيد، از اطرافش حكمت روان بود، از دنيا و مظاهر فريبنده‌اش بيمناك بود، انسى با تاريكى شب و وحشت آن داشت.

بخدا سوگند اشك او جارى بود و فكر و انديشه‌ى طولانى داشت دستهايش را زير و رو ميكرد و بهم ميزد، نفسش را مخاطب قرار ميداد و با پروردگارش نيايش ميكرد، لباس درشت و خشن ميپوشيد و غذاى غير لذيذ و ساده ميخورد آنگاه كه در ميان ما بود چون فردى از ما بود، هر گاه از وى چيزى ميپرسيديم بما نزديك ميشد، ما با اينكه باو خيلى نزديك بوديم با اين حال از هيبت آن حضرت جرأت‌