إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٣ - اول جنگ بدر

آن روز روزى بود كه روزگار مانندش را نياورده بود و فضل و مرحمت خدا در آن روز بهترين فضل بود زيرا كه در آن روز فرو فرستاد فرشتگان گرامى را براى يارى رسول خدا ٦ بواسطه‌ى برترى دادن آن حضرت را بر تمام انبيا و رسل خود على ٧ قهرمان آن ميدان بود كه شير خشمناك برابرى بند كفش او را درين جنگ سخت نميكرد مانند ابر بر سر دشمنان تير ميباريد و آتش قهر او زبانه ميكشيد در شدت تاريكى گرد و غبار.

اين جنگ هجده ماه تمام بعد از ورود پيامبر بمدينه اتفاق افتاد على ٧ در آن روز بيست و هفت ساله بود و از جمله‌ى خبرهاى آن جنگ اين است كه مشركين با مال فراوان و جمعيت زياد از قهرمانان بجنگ بدر آمدند و درين هنگام مسلمانان با گروه اندكى در حال ضعف و ناتوانى بودند آنچنان كه خداى تعالى فرموده است:

«لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ»[١] بعضى گفته‌اند كه از على ٧ شنيديم مى‌فرمود، در بدر حاضر شديم، اسب سوارى در ميان ما نبود مگر مقداد بن اسود كندى در شب بدر همه خوابيدند جز رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله او تا صبح در زير درختى نماز خواند و دعا فرمود و روايت شده چون مردم بدر شب را صبح كردند قريش پيشاپيش خود عتبة بن ربيعة و برادرش شيبه و پسرش وليد را قرار دادند سپس عتبه فرياد زد رسول خدا را كه اى محمّد بيرون بفرست براى ما در صحنه‌ى ميدان كسانى از قريش را كه از

[١] آل عمران ١٣٣ همانا خدا شما را در جنگ بدر يارى كرد در صورتى كه ناتوان و ذليل بوديد.