إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦١ - فصل - در شجاعت حضرت در جنگها

گرفتار پيكار كافران و منافقان مارقين و قاسطين و ناكثين‌[١] بود.

و روايت كرده احمد بن حنبل در كتاب مسندش سپس گفته است كه رسول خدا چنين بود كه على را با پرچم ميفرستاد جبرئيل از طرف راست و ميكائيل از شمال و از ميدان نبرد بر نمى‌گشت تا اينكه فتح و پيروزى نصيبش ميشد.

نقل كرده واقدى كه همانا على و عباس و طلحه مباهات كردند طلحه گفت من صاحب خانه‌ام و كليد خانه در دست من است، عباس گفت من سقايت حجاج مى‌كنم و حاجيان را آب ميدهم، على ٧ فرمود: نميدانم اين دو چه ميگويند؟ شش ماه نماز خواندم پيش از آنكه مردم نماز بخوانند و من مرد مجاهد و جنگنده‌ى در راه خدايم سپس خدا اين آيه را فرو فرستاد: «أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ‌ تا آنجا كه ميفرمايد- له‌ أَجْرٌ عَظِيمٌ».[٢] پس خداى تعالى تصديق فرموده على ٧ را در دعايش و گواهى بايمان او و مهاجرت و جهاد و زكاة و بلندى مرتبه‌ى او داده و مقامش را در آيه‌اى كه فرو فرستاده بلند كرده و چه قدر برترى‌ها على ٧ دارد كه به آن برترى‌ها جز او هيچ كس نرسيده.

[١] مراد جنگ‌جويان صفين و نهروان و جمل باشند- مترجم.

[٢] توبه آيه‌ى ١٨ آيا قرار ميدهيد آب دادن حاجيان و آباد كردن مسجد الحرام را از نظر مباهات مانند كسى كه ايمان بخدا و روز رستاخيز آورده و در راه خدا جنگيده در پيشگاه خدا يكسان نيستند براى او پاداشى بزرگ است.