عبرت‌آموز - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٨ - حقيقتى عالى از زبان جابر بن عبدالله انصارى

حقيقتى عالى از زبان جابر بن عبدالله انصارى‌

شيخ بزرگوار «عماد الدين ابوالقاسم طبرى آملى» كه از شاگردان شيخ ابوعلى فرزند گرانقدر شيخ طوسى است، در كتاب با قيمت «بشارة المصطفى» كه از كتب نفيسه است با ذكر سند از «اعمش» كه از بزرگان محدثين است و او از «عطية بن سعد بن جناده عوفى جدلى» كه او نيز از روات بنى اميه است و اهل سنت در رجال خود تصريح كرده‌اند كه او انسانى صادق مى‌باشد، روايت كرده كه گفت:

با جابر براى زيارت حضرت سيد الشهداء ٧ به كربلا آمديم. جابر غسل كرد و بر خود عطر زد. دستش را گرفته به روى قبر مطهر حضرت سيد الشهداء ٧ گذاشتم. بيهوش شد. بر صورت او آب زدم. به حال آمد. با سوز دل سخنانى جگر سوز به محضر حضرت حسين ٧ عرضه داشت، سپس به شهداى گرانقدر كربلا سلام كرد و در پايان كلامش گفت كه: ما نيز شريك بوديم در آن كارى كه شما داخل شديد، يعنى مجادله و مقاتله و نصرت و يارى ذريه خاتم پيامبران و شهادت در محضر او.

عطيه مى‌گويد:

به او گفتم: ما رنجى نبرديم، و شمشيرى نزديم، سرهاى اين گروه از بدن جدا، و همسرانشان بيوه، و فرزندانشان يتيم شدند، چگونه در اجر با ايشان شريك باشيم؟

جابر در پاسخ گفت:

عطيه! من با دو گوش خود از رسول خدا ٦ شنيدم كه: هر كس عمل قومى را دوست دارد، در ثواب آن عمل با آنان شريك است. سپس گفت: اى عطيه! رسول‌