ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٩٢ - باب ٢٣ سخنان و مناظره حضرت رضا

جمع آورى صدقه و زكات كار مى‌كنند، آنان كه با دادن پول به ايشان، به اسلام رو مى‌آورند يا در اسلام خود پايدارتر مى‌مانند، براى آزاد كردن بردگان، بدهكارانى كه قادر به پرداخت ديون خود نيستند، در راه خدا (از جمله براى جهاد) و نيز كسانى كه در راه يا سفر مانده‌اند و هزينه بازگشت به وطن خود را ندارند، خرج كردن زكات در اين راهها، فريضه‌اى است از جانب خدا- توبه:

٦٠) آيا در بين اين موارد، موردى هست كه خود يا رسولش يا خويشان او را نام برده باشد؟ زيرا وقتى خود را از صدقه منزّه دانست و پيامبر و اهل بيتش را نيز منزّه دانست بلكه بر آنان حرام نمود، زيرا صدقه (زكات واجب) بر محمّد و آل او- عليهم السّلام- حرام است، زكات در واقع چرك‌هاى دست مردم است و بر آنان حلال نيست، زيرا آنان از هر كثيف و پليدى پاك شده‌اند و آنگاه كه خداوند عزّ و جلّ آنان را پاك نمود و برگزيد، براى آنان همان را پسنديد كه براى خود پسنديد و همان چيز را بد دانست كه براى خود بد دانست. اين هشتم.

و امّا آيه نهم، ما همان‌ «أَهْلَ الذِّكْرِ» هستيم كه قرآن مى‌فرمايد:

«فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌» (پس اگر نمى‌دانيد از اهل ذكر سؤال كنيد- نحل: ٤٣) ما اهل ذكر هستيم، پس اگر نمى‌دانيد، از ما سؤال كنيد.