دينى برقرار نمود و مقرّر داشت كه هر دو برادر دينى، هر چند با هم فاميل نباشند، از يك ديگر ارث ببرند، ولى) كسانى را كه مهاجرت نكردند و در مكّه باقى ماندند اين آيه از إرث محروم كرد. و براى چنين اشخاصى، تا زمانى كه مهاجرت نكرده باشند، ولايت (و ارتباط خاصّ) بين آنان و مسلمانان را إمضاء نفرمود.

هارون گفت: دليلت چيست؟

گفتم: اين آيه شريفه: «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا ما لَكُمْ مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ حَتَّى يُهاجِرُوا» (يعنى كسانى كه ايمان آورده‌اند ولى هجرت نكرده‌اند، به هيچ وجه بين شما و آنان ارتباط و ولايت وجود ندارد، تا زمانى كه هجرت كنند، انفال ٧٢)[١]، حضرت ادامه دادند: و عمويم عبّاس هجرت نكرد.

هارون گفت: اى موسى! آيا تا به حال، اين مطلب را به كسى از دشمنان ما گفته‌اى؟ و يا براى كسى از فقهاء در اين باره چيزى بيان كرده‌اى؟

[١]- خداوند در ابتداى اين آيه مى‌فرمايد:« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ‌». يعنى:« كسانى كه ايمان آوردند و هجرت نمودند و با مال و جان در راه خدا جهاد نمودند، و كسانى كه به آنها جا و مكان دادند و آنها را كمك نمودند، اينها همگى اولياء يك ديگرند.» يعنى يار و ياور يك ديگر، هم قسم و هم پيمان و دوست و دوستدار يك ديگرند.

خداوند با اين بيان، رابطه خاصّى بين مهاجرين و أنصار برقرار نمود كه در نتيجه آن همچون خويش و قوم يك ديگر شدند، از هم ارث مى‌بردند، اگر يكى از آنها، به كسى پناه مى‌داد، سايرين موظّف بودند كار او را محترم شمرند و متعرّض شخص پناهنده نشوند و به عبارت خلاصه، يك رنگى و يك‌پارچگى در بين آنها بوجود آمد. بعد از اين قسمت از آيه خداوند در ادامه مى‌فرمايد:« وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يُهاجِرُوا» يعنى آنها كه مهاجرت نكرده‌اند از چنين ولايت و رابطه‌اى( از جمله ارث بردن) برخوردار نيستند.