ابى طالب است و او كشتى نجات و باب حطّه (درگاه توبه) اين امّت است، و نيز او يوشع و شمعون و ذو القرنين اين امّت ميباشد، اى مردمان! علىّ برگزيده خدا و جانشين من است پس از من، و او همانان امير مؤمنان و بهترين اوصياء است، هر كس با او به ستيز برخيزد با من به ستيز برخاسته، و هر كس به او ستم كند بيگمان به من ستم كرده است، و هر كس بر او چيرگى كند با من چيرگى نموده، و هر آن كس كه به وى نيكى نمايد به من نيكى كرده، و هر كس بدو جفا كند به من جفا كرده است، و هر كس با او دشمنى نمايد با من دشمنى ورزيده است، و هر كس او را دوست بدارد مرا دوست داشته، زيرا او برادر و پشتيبان من است، و از طينت من آفريده شده و من و او يك نور واحديم.

شرح: «وجه شباهت مقام آن حضرت به يوشع وصىّ موسى، و شمعون وصىّ عيسى عليهم السّلام واضح است، امّا در وجه شباهت او ٧ به ذو القرنين وجوهى چند گفته‌اند، آنچه به نظر حقير درست ميرسد همانست كه قرآن كريم به اختصار گفته و ذو القرنين را بدان خصوصيّات معرّفى فرموده كه‌ «إِنَّا مَكَّنَّا لَهُ فِي الْأَرْضِ وَ آتَيْناهُ مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ سَبَباً- الى- و كانَ وَعْدُ رَبِّي حَقًّا» ترجمه:

(به او «ذو القرنين» سلطنت و قدرت داديم، و در روى زمين از هر وسيله‌اى در اختيارش گذارديم- الى- وعده پروردگار من حقّ است- آيه ٨٣ تا انتهاى آيه ٩٨ از سوره كهف). در آن چند روزى كه قدرت را در دست گرفت تمام به خير و صلاح مردم رفتار كرد، و باصلاح خرابيها و خرابكاريها پرداخت و نظير اين اعمال بلكه بهتر از آن از امير مؤمنان ٧ در ايّام قدرتش در اين امّت بنصّ تاريخ صادر شد».