ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٦٤٢ - باب ٢٩ آنچه از حضرت رضا

نميشد و از كسى هتك حرمت نمى‌گرديد و لغزش كسى بازگو نميشد، همه از روى تقوى با هم برابر و به هم پيوسته و متواضع بودند، افراد بزرگتر را احترام مى‌كردند و به اطفال مهربانى مى‌نمودند و افراد حاجتمند را بر خود ترجيح داده و افراد غريب را پناه مى‌دادند.

پرسيدم: رفتارشان با همنشينان خود چگونه بود؟ فرمودند: دائما خوشرو و ملايم بوده و خوش برخورد بودند.

سخت‌گير و خشن، داد و فرياد كن و بد زبان نبودند، نه عيبجوئى مى‌كردند و نه حمد و ثناى كسى را مى‌گفتند، در مقابل آنچه كه دوست نمى‌داشتند، خود را به غفلت ميزدند و به روى خود نمى‌آوردند، كسى از ايشان نااميد نميشد و آرزومندانشان محروم نمى‌شدند. سه كار را كنار گذاشته بودند:

بحث و جدل، زياده روى و آنچه كه به ايشان مربوط نمى‌شد.

و سه كار را در مورد مردم انجام نمى‌دادند: كسى را مذمّت و تقبيح نميكردند، لغزشها و مسائل پنهانى افراد را دنبال نمى‌كردند و در موردى تكلّم مى‌فرمودند كه اميد ثواب داشتند، وقتى صحبت ميكردند همه ساكت بودند و كسى كوچكترين حركتى نميكرد و هر گاه سكوت ميفرمود، ديگران صحبت‌