ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٨٤ - باب ٢٣ سخنان و مناظره حضرت رضا

أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌» يعنى خويشانم را بعد از من دوست داشته باشيد، همه خارج شدند و منافقان گفتند: پيشنهاد ما را به آن خاطر ردّ كرد كه ما را برعايت حال خويشانش بعد از خود ترغيب نمايد، اين چيزى است كه [محمّد] در آن مجلس به دروغ و افتراء بيان داشت، و اين سخن بزرگى بود كه آنان بر زبان جارى كردند، سپس خداوند اين آيه را نازل فرمود: «أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ كَفى‌ بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌» (آيا ميگويند ساخته محمّد است، بگو اگر من، آن سخن را به دروغ و افتراء بيان كرده باشم، ضررش متوجّه خود من است و شما نمى‌توانيد در مقابل خداوند مرا حفظ كنيد، او به آنچه در باره آن ببحث و سخن مى‌پردازيد آگاه‌تر است، بين من و شما همان بس كه خدا شاهد باشد، و او آمرزنده و مهربان است- احقاف: ٨) مترجم گويد: «اين آيه از سوره احقاف بوده و يك مطلب كلّى ميباشد و سياق آيات قبل و بعد آن نيز در خطاب با مشركين و منكرين نبوّت حضرت است و كلّا در شهر مكّه روى سخن با مشركين بوده است نه منافقين و آيه شريفه سوره شورى مدنى است (به تفسير مجمع البيان ذيل سوره شورى مراجعه شود) لذا نسبت دادن اين نحوه استدلال به حضرت رضا- ٧- صحيح نيست، البتّه ميتوان چنين احتمال داد كه حضرت رسول ٦ بعد از سخن منافقين آيه سوره احقاف را تلاوت فرمودند، نه اينكه اين آيه در آن زمان‌