انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٤ - عذاب قوم ثمود

فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى‌ عَلَى الْهُدى‌»[١] ما ثمود را هدايت كرديم، هدايت يعنى رهنمايى. ما پيغمبر خود را در ميان آنان فرستاديم، او زحمت زيادى كشيد، براى آن قوم تبليغ و ارشاد نمود، بارها به آنان هشدار داد؛ ولى هيچ فايده براى آن قوم ستمگر نداشت، آنان هم‌چنان تا آخرين وقت به نا فرمانى خود ادامه دادند. «فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى‌ عَلَى الْهُدى‌» آنان كورى را بر بينايى ترجيح دادند و نخواستند هدايت شوند. بعضى‌ها عمداً تاريكى را بر روشنى انتخاب مى‌كنند. حضرت صالح عليه السلام با عطوفت و مهربانى با قوم ثمود برخورد نمود؛ اما آن قوم لجباز با توجه به معجزه آشكارى كه حضرت صالح عليه السلام براى آنان آورد، به خدا تسليم نشدند و به معصيت خود ادامه دادند.

«فَمَا اسْتَطاعُوا مِنْ قِيامٍ وَ ما كانُوا مُنْتَصِرِينَ»

قوم ثمود بسيار اقتصاد خوبى داشتند، از امكانات فراوانى برخوردار بودند، همه چيز داشتند، نعمت‌هاى فراوان در اختيارشان بود؛ ولى هيچ‌گاه شكر پروردگار خود را به جا نياوردند و به دستورات او تسليم نشدند. وقتى‌كه صاعقه آمد، يكى از آنان نتوانستند روى پاى خود بايستند و راه فرار براى خود پيدا كنند؛ كسى هم نبود كه با آنان كمك نمايد؛ يعنى هيچ‌كسى هم نمى‌توانست با آنان كمك كند؛ زيرا ممكن نيست كسى از عذاب خدا جلوگيرى كند؟ قوم ثمود زمانى‌كه نعمت‌هاى خدا را

[١] - فصلت/ آيه ١٧