انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٤ - انفاق در خلوت

انفاق در خلوت‌

اگر سؤال شود كه انسان حق را به چه كسانى بدهد سائل و محروم كيست؟ در جواب قرآن مى‌فرمايد: «لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ» به سائل و محروم بدهيد. سائل و محروم هردو فقير اند؛ منتهى سائل به كسى مى‌گويد كه از مردم سؤال مى‌كند، چيزى را براى خود مى‌خواهد، طلب كمك مى‌كند؛ امّا محروم كسى است كه با توجه به فقرى اقتصاديى‌كه دارد، از كس چيزى نمى‌خواهد، كرامت انسانى خود را حفظ مى‌كند و نمى‌خواهد عزت نفس خود را از دست بدهد. انسان محروم مانند ديگران زحمت مى‌كشد، كار مى‌كند؛ ولى درآمد او به اندازه مصرفش نيست و براى مخارج عيال او كفايت نمى‌كند؛ ولى باتمام مشقت و مشكلات، نمى‌خواهد چيزى را از كسى مطالبه نمايد، در واقع آبروى خود را دوست دارد و به هر نحوى‌كه باشد آن را حفظ مى‌كند. آيه مباركه مى‌فرمايد: به چنين اشخاص نيز كمك كنيد، ولو از شما چيزى را مطالبه نكند، همين‌كه فهميديد فقير است برايش كمك كنيد. لازم نيست كه انسان بيايد از فقر خود براى ديگران شكايت كند و از مردم كمك بخواهد. كرامت انسانى بسيار ارزشمند است، انسان عاقل نمى‌خواهد كرامت خود را به‌خاطر ماديات خدشه دار كند. لذا بر مؤمنين لازم است كه كرامت انسانى فقرا را حفظ نموده و به آنان كمك نمايند. ممكن است همسايه انسان فقير باشد؛ ولى به‌خاطر آبرويش شكايت نمى‌كند، چيزى را از كسى نمى‌خواهد، وقتى‌كه انسان بفهمد همسايه‌اش فقير است بايد از هر طريقى‌كه‌