انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٤ - غرق شدن به جهالت

است. اكنون ما در قرن بيست و يكم زندگى مى‌كنيم. به اصطلاح بعضى‌ها قرن نور، قرن روشن فكرى، قرن پيشرفت و ترقى. تمام اين‌ها جز شعار پوچ چيزى نيست؛ در مرحله عمل هيچ كدام وجود ندارد؛ فقط تبليغ است و دروغ، نيرنگ است، استثمار است و استعمار. مردم غافل فريب تلويزن‌ها و راديوهاى مزدور را مى‌خورند. تلويزيون‌هاى كه توسط سياست بازان بى‌دين و حيوان صفت اداره مى‌شوند، مردم از بى‌خبرى و غفلت، توسط فريب‌كاران و دروغ پردازان شيطان صفت در جهالت و نادانى خود غرق مى‌شوند.

غرق شدن به جهالت‌

«الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ»

آنانى‌كه از دروغ‌گويان پيروى مى‌كنند، همه در نادانى، جهالت، بى‌خبرى و لجبازى خودشان غرق مى‌شوند. اگر مردم بدانند كه فلان شخص انسان مسلمان و متدين است؛ موضع‌گيرى ضد دينى ندارد، رشوت نمى‌خورد، در مجلس خيانت نمى‌كند، براى گرفتن زمين و منافع شخصى نزد وزيران نمى‌رود، براى خارجى‌ها جاسوسى و مزدورى نمى‌كند، عزت نفس خود را ازدست نمى‌دهد، به منافع مردم خود فكر مى‌كند، جايز است به او راى بدهند. اگر مردم از شخصيت يك‌نفر چيزى نمى‌دانند و او را نمى‌شناسند، راى دادن به او جايز نيست. بايد راى خود را حفظ كنند، اگر انسان در خانه بنشيند و اصلًا راى ندهد بهتر ازاين است كه خود را شريك جرم يك انسان فاسد و خاين بسازد. «الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ» مسائل زيادى در زندگانى‌