انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥٧ - فرزندان اهل بهشت

است؛ اگر فرزندان در كنار والدين خود باشند، مسلم است كه براى همه‌ى آنان خوش مى‌گذرد. مى‌گويد: گمان نكنيد كه با آوردن فرزندان از مقام والدين‌شان كم مى‌شود! بلكه چيزى را از مقام آنان كم نمى‌كنيم. خداوند متعال جل جلاله اين كار را به فضل و كرم خود براى مؤمنين انجام مى‌دهد، تا بندگانش در بهشت هيچ‌گونه احساس ناراحتى نكنند. خدا قسمت كند كه انسان پدر و مادر مؤمن و خوب داشته باشد تا به‌خاطر او فرزندانش نيز به مقام بالاى بهشتى برسند و از نشستن در كنار پدر و مادر خود لذت ببرند. در اين آيه مباركه دو سؤال ديگر نيز مطرح مى‌شود.

فرزندان اهل بهشت‌

سؤال اول: آيا مراد از فرزندان، مؤمنين، بچه‌هاى كوچك و نا بالغ آنان است يا فرزندان بزرگ و بالغ آنان؟ در اين مورد دو احتمال وجود دارد.

احتمال اول: ممكن است مراد آيه مباركه، فرزندان بالغ و بزرگ آنان باشد؛ زيرا قرآن مى‌فرمايد: آن فرزندانى‌كه در اصل ايمان از پدرشان پيروى كرده‌اند. با توجه به آيه مباركه، چنين دانسته مى‌شود كه مراد فرزندان بالغ است؛ زيرا ايمان مربوط به بزرگ‌سالان مى‌شود. حالا چه اين فرزندان دختر باشند يا پسر، فرق نمى‌كند، اگر هردوى آنان در مورد ايمان به خدا از پدر خود اطاعت نموده باشند، خداوند جل جلاله به لطف و كرم خود، آنان را نيز به‌خاطر رضايت والدين‌شان باهم ملحق مى‌كند تا از نعمت‌هاى بهشتى لذت بيشترى ببرند.