انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥٥ - لطف خداوند متعال جل جلاله

لطف خداوند متعال جل جلاله‌

«وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهِينٌ»

قرآن مجيد يك موضوع ديگر را نيز بيان مى‌كند كه در واقع از ريزه كارى‌هاى است كه در آيات قرآن بيان مى‌شود. ممكن است كه فرزندان انسان اعمال خوب داشته باشد، منتهى نه به اندازه والدين، يا اين‌كه برعكس اعمال پدر و مادر نسبت به اعمال فرزندانش كمتر باشد.

انسان طبع اجتماعى دارد و به تنهايى بدون اين‌كه همسرش در كنارش باشد يا بدون اين‌كه اولاد و فرزندانش در كنارش باشد، در بهشت هم لذت نمى‌برد. نشستن به تنهايى روى صندلى‌هاى بهشتى براى انسان مثل زندان است و هيچ لذتى هم ندارد.

انسان هرچند روى سريرهاى خوب نشسته باشد، در صورت تنهايى زود خسته مى‌شود، هم‌چنين نشستن در داخل قصر يا باغ و بستان، هيچ كدام براى انسان لذت بخش نيست؛ زيرا انسان مدنى الطبع است و حتى در بهشت هم تنهايى را خوش ندارد.

انسان اگر بداند والدينش، يا فرزندانش، يا همسرش در بهشت است؛ ولى به‌خاطر درجه و مقام پايين، آنان در كنار او نيست، بازهم نا راحت است و دوست دارد آنان نيز در كنارش باشد تا از صحبت با اعضاى خانواده خود لذت ببرد.