انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥٣ - ميزگرد متقيان

نشستن به صورت گِرد و دايره‌اى كه همه در مقابل هم مى‌نشينند لذت بيشتر دارد، براى اين‌كه هم‌ديگر را مى‌بينند و از نشستن در مقابل دوستان خود بيشتر لذت مى‌برند. در دنياى فعلى ما نيز اين چنين است؛ بعضى اوقات جلساتى را كه داير مى‌كنند، صندلى‌ها را دايره‌اى كنارهم مى‌چينند و ميزى را نيز در وسط آن‌ها قرار مى‌دهند، در واقع نشستن دايره‌اى علاوه بر لذت بيشتر، دل‌خورى و ناراحتى هم ندارد، همه يكسان در مقابل هم مى‌نشينند و هيچ امتيازى نسبت به يكديگر ندارند.

در بهشت هركس به تناسب مقام‌هاى عملى و معنوى خود با هم صنفان و هم قطاران خود يك‌جا مى‌نشيند و صحبت مى‌كند. «مُتَّكِئِينَ عَلى‌ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ» متكئين بر كسانى گفته مى‌شود كه بر صندلى‌هاى خود تكيه مى‌زنند؛ اگر انسان روى صندلى نشسته باشد و پشت سر خودش تكيه نداشته باشد زود خسته مى‌شود.

سريرها و تخت‌هايى‌كه بهشتى‌ها روى آن‌ها مى‌نشينند، شبيه مُبل امروزى است، همه تكيه دار هستند، متقين راحت بر آن‌ها تكيه مى‌زنند و هيچ احساس خستگى هم نمى‌كنند، به راحتى به‌صورت همديگر نگاه نموده و باهم صحبت مى‌كنند.

«وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ»" حورعين" را نيز به ازدواج آنان در مى‌آوريم. واقعاً خداوند متعال جل جلاله بندگان مؤمن خود را زياد دوست دارد، تمام امكانات و وسايل آسايشى را در بهشت براى مؤمنين فراهم مى‌كند و مى‌فرمايد: از لذت‌هاى بهشتى بهره‌مند و مستفيد شويد.