انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٤٩ - خوش حالى متقيان

نموده است پرهيز نمايد. انسان اگر به دستور پزشك عمل نكند به پزشك ضرر نمى‌رساند؛ بلكه به خود ضرر مى‌رساند. مرض قند كاملًا از بين نمى‌رود، انسان بايد تا زنده است مواظب خود باشد، دوا بخورد، پرهيز كند، تا مرضش از حدّ معمول تجاوز نكند. قضيه دين عين همين مطلب است، انسان تا زنده است بايد واجبات را انجام دهد تا به سلامتى دين و دنيايى خود دست يابد؛ محرمات را ترك كند تا از غضب خدا و عذاب روز قيامت مصون بماند. اين يك مثالى بود براى فهم درست مطلب و الّا قضيه دنيا باقضاياى قيامت بسيار فرق دارد؛ عمر انسان در دنيا با هفتاد سال يا هشتادسال تمام مى‌شود؛ اماّ عمر انسان در آخرت پايان ناپذير است، براى هميشه انسان مخلد مى‌ماند. خيلى مواظبت مى‌خواهد كه انسان به عذاب قيامت مخلّد نشود، مقاومت مى‌خواهد تا انسان به نعمت‌هاى بهشت برسد.

خوش‌حالى متقيان‌

«إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ»

متقيان غرق در نعمت‌هاى بهشتى هستند. نعمت‌هاى بهشتى مثل نعمت‌هاى دنيا نيست كه محدود باشد، كسانى‌كه در بهشتى متنعم مى‌شوند، داراى مقام بسيار بلندى هستند و بهترين لذت‌ها را در بهشت مى‌چشند. لذت‌هاى بهشتى قابل وصف نيست؛ زيرا از تصور ما خارج است.