انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦ - آرامش در پناه دين

هفتاد سال، هشتاد سال، كمتر و زيادتر مى‌باشد؛ ولى همين زندگى كوتاه نياز به عدالت اجتماعى دارد و عدالت اجتماعى از لازمه زندگى بشر است. اگر عدالت اجتماعى در بين جامعه وجود نداشته باشد، مردم آرامش پيدا نمى‌كند. استعمار و استثمار وضعيت اجتماعى را برهم مى‌زند، تمام سرمايه و ثروت، در اختيار عده‌اى قليل قرار مى‌گيرد. وقتى‌كه چنين شد، فقر در ميان مردم به اوج خود مى‌رسد، امنيت اجتماعى از بين مى‌رود، كشمكش در ميان مردم به وجود مى‌آيد. اگر امنيت عمومى از بين برود، زندگانى براى همه مشكل مى‌شود، آن‌وقت نه سرمايه‌داران زندگى راحت مى‌توانند و نه مردم فقير، تمام مردم آرامش و آسايش خود را از دست مى‌دهند.

انسان‌ها براى زندگانى در روى كره زمين، امنيت عمومى مى‌خواهند، عدالت اجتماعى مى‌خواهند، نظم و قانون مى‌خواهند؛ زيرا بدون اين‌ها زندگانى اجتماعى ممكن نيست. مردم بايد هم‌ديگر را به عنوان يك انسان قبول كنند و بر حقوق يك‌ديگر احترام بگذارند، تا خطر ناسيوناليزم بين المللى از بين برود، در غير اين صورت ناسيوناليزم بين المللى بر سرنوشت آنان مسلط گرديده و آرامش اجتماعى را از بين مى‌برد. انسان‌ها براى يك زندگى اجتماعى سالم مجبوراند كه هم‌ديگر را بپذيرند. چنين چيزى براى بشريت ممكن نيست، مگر اين‌كه به دين آسمانى اسلام تسليم شده و از قوانين متعالى آن پيروى كنند.