انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٦ - ناسپاسى انسان ها

زمين سخت و نا هم‌وار مى‌بود، چگونه بشر از آن استفاده مى‌كرد؟ و چه‌قسم زراعت مى‌كاريد؟ يا اين‌كه برعكس زمين به‌قدرى نرم مى‌بود كه در وقت راه رفتن پاهاى انسان در آن فرو مى‌رفت، زندگى چه‌قدر سخت و دشوار مى‌شد. «وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها» ما زمين را براى شما فرش كرديم، چه فرش مناسبى‌كه از قالين ابريشمى امروز نيز به مراتب بهتر است. چه حكمتى در روى اين فرش بكار رفته است؟! گل‌هاى رنگارنگ، درخت‌هاى مختلف، كوه‌هاى سر به‌فلك كشيده، جنگل‌هاى زيبا و نهرهاى خروشان كه در گوشه گوشه‌ى اين كره خاكى جريان دارند، اين‌ها را چه كسى براى ما فراهم نمود؟ جواب قانع كننده اين است كه بگوييم خدا آن‌ها را براى ما فراهم نموده است. اگر ما اين را قبول كنيم كه خدا همه چيز را براى انسان‌ها فراهم نموده است، آيا ما به عنوان يك موجود عاقل نبايد از پروردگار خود تشكر كنيم؟! آيا عقل ما حكم نمى‌كند تا به آن قدرت لايتناهى تسليم شويم؟ انسان عقل دارد و بايد به عقل خود مراجعه كند، عقل بر ما حكم مى‌كند كه از عمق جان به خداى واحد مدبر و توانا كه چنين نظام بديع را به‌وجود آورده تسليم شويم و با كمال ميل از نعمت‌هاى او تشكر نماييم.

ناسپاسى انسان‌ها

واقعيت اين است كه بشر به ناسپاسى عادت نموده است؛ در حالى‌كه تمام حكمت‌هاى خدا را به چشم خود مشاهده مى‌كند، بازهم خدا را شكر نمى‌كند. «قُتِلَ‌