انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٥ - زمين گهواره انسان

استمرار را افاده مى‌كند. جمله‌ «وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ» نيز جمله اسميه است كه موكد هم شده، كلمه" إِنّا" و" لام" ساكن، موكداً اين را بيان مى‌كند. يعنى براساس همين تفسير كه كردم، مى‌فرمايد: ما آسمان را خلق كرديم و اين آسمان هميشه در حال وسعت گرفتن است و ما به فاصله گرفتن ستاره‌ها و كهكشان‌ها سرعت مى‌بخشيم، تا آسمان را توسعه دهيم.

سرعت فاصله گرفتن ستاره‌ها وكهكشان‌ها از هم‌ديگر (٦٦٠٠٠) كيلومتر در ثانيه است. واقعاً انسان را بُهت مى‌زند. چه فضاى وسيعى است كه در اين ميليون‌ها سال و يا ميلياردها سال ستاره‌ها در هر ثانيه شصت و شش هزار كيلومتر از هم‌ديگر فاصله مى‌گيرند و هيچ معلوم نيست كه چه وقت به انتهاى آن نزديك مى‌شود. وسعت اين فضاى نا معلوم انسان را به تعجب وا مى‌دارد كه چه قدر وسيع است؟ والله العالم.

زمين گهواره انسان‌

«وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها فَنِعْمَ الْماهِدُونَ»

مثل اين‌كه مادر طفل خود را در گهواره غلاف مى‌كند، سطح گهواره را هم‌وار ساخته و آن را فرش مى‌كند تا طفلش اذيت نشود. به گهواره نيز (مهد) مى‌گويند. در بعضى از آيات مى‌فرمايد: «الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً»[١] ما زمين را براى شما (مهد)

[١] - طه/ آيه ٥٣