اين حالت، خود، عاملى براى افزايش فشار روانى در سختى‌هاست. كسى كه در اوج مستى و غرور قرار دارد و انتظار ناخوشى نيز از دنيا ندارد، وقتى با سختى‌هاى زندگى مواجه مى‌شود، رنج او چند برابر مى‌گردد؛ زيرا سختى، خود، رنجى دارد و انتظار ناخوشى نداشتن، عامل ديگرى براى افزايش فشار روانى است و روبه‌رو با سختى به گاه غرور و سرمستى، رنج موقعيت را به شدّت افزايش مى‌دهد؛ ولى اگر فرد معتاد يا در معرض اعتياد بپذيرد كه سختى‌ها جزء اجتناب‌ناپذير زندگى اند، بهتر مى‌تواند با آنها كنار آيد و موقعيت ناخوشايند را مديريت نمايد. همين امر موجب كاهش گرايش به اعتياد مى‌گردد. از اين رو در آموزش‌هاى پيشگيرانه بايد افراد را با اين واقعيت از دنيا آشنا كرد.[١] اگر افراد بدانند كه دنيا جاى راحتّى نيست، نارضايتى پيدا نخواهند كرد و در اين صورت، زمينه گرايش به اعتياد از بين مى‌رود.

دنيا گذرگاه است!

اگر انسان را موجودى بدانيم كه دنيا، انتهاى زندگى او باشد و بشر، ظرف ديگرى براى زندگى نداشته باشد و اگر دنيا را جايگاهى بدانيم كه براى خود اصالت دارد و كمالش در فراهم بودن نعمت‌هايش باشد، در آن صورت، كاستى‌ها و فقدان‌هايش بسيار دردناك و غير قابل تحمّل مى‌شود و برخوردارى‌هايش بسيار بااهميت و سرمست كننده خواهد شد و همين مى‌تواند زمينه گرايش به اعتياد گردد، چه در خوشايندها و چه در ناخوشايندها. امّا آيا تصوّر ما با واقعيت هماهنگ است؟ واقعيت اين است كه نه دنيا همه هستى است و نه حيات انسان، محدود به اين دنياست. دنيا نه تنها قطعه‌اى از حيات و بلكه مقدّمه و زمينه‌ساز حيات اصيل و پايدار بشر است و انسان، نه تنها محدود به اين دنيا نيست، بلكه دنيا و زندگى دنيوى او مزرعه آخرت است.[٢] پس دنيا و زندگى دنيوى انسان اصالت ندارد و همه چيز انسان در آن، تعريف و معنا نمى‌شود. ما اين جا به دنيا مى‌آييم،

[١]. رضايت از زندگى، ص ٢٣٧.

[٢]. پيامبر خدا( ص):

الدُّنيا مَزرَعَةُ الآخِرَةِ. ( عوالى اللآلى، ج ١، ص ٢٦٧؛ تنبيه الخواطر، ج ١، ص ١٨٣).