درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٨٠ - زندگى، سختى دارد!
اساساً راحتى، براى دنيا آفريده نشده و بديهى است كه طلب كردن آنچه وجود ندارد، مايه رنج و عذاب مىشود. پيامبر خدا (ص) در اين باره مىفرمايد:
إنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقولُ: ... وُضِعَتِ الرّاحَةُ فِي الجَنَّةِ وَالنّاسُ يَطلُبونَها فِي الدُّنيا فَلا يَجِدونَها.[١]
همانا خداوند عزّ وجلّ مىفرمايد: «... من، آسايش را در بهشت قرار دادم و مردم، آن را در دنيا مىجويند و از اينرو، آن را نمىيابند».
جستجوى چيزى كه وجود ندارد، به ناكامى منجر مىشود و احساس ناكامى، موجب افسردگى و نارضايتى خواهد شد. پيامبر خدا (ص) در روايت ديگرى، به جنبه ديگرى اشاره مىكند و مىفرمايد: «هركس چيزى را طلب كند كه آفريده نشده، خود را به زحمت مىاندازد و چيزى نصيب او نمىگردد». پرسيدند: اى پيامبر خدا! آنچه آفريده نشده، چيست؟ فرمود: «راحتى در دنيا».[٢] انسان، خواهان راحتى و آسايش است. لذا از دنيا انتظار راحتى و خوشى دارد؛ حال آنكه چنين چيزى در دنيا وجود ندارد و همين خواسته، مايه ناراحتى و نارضايتى وى را فراهم مىكند! همين واقعيت، يكى از امورى است كه امام صادق (ع) به اصحاب خود آموزش مىدهد تا زندگى بهترى داشته باشند. روزى ايشان، خطاب به اصحاب خود فرمود:
«لا تَتَمَنَّوُا المُستَحيلَ؛
محال را آرزو نكنيد!». اصحاب با تعجّب پرسيدند: «چه كسى محال را آرزو مىكند؟». حضرت با صراحت فرمود:
«أنتُم، ألَستُم تَمَنَّونَ الرّاحَةَ فِي الدُّنيا؟؛
شما، آيا آرزوى آسودگى [مطلق] در دنيا نداريد؟». اصحاب گفتند: آرى. آن گاه امام (ع) فرمود:
«الرّاحَةُ لِلمُؤمِنِ فِي الدُّنيا مُستَحيلَةٌ؛
آسودگى [مطلق] در دنيا براى مؤمن، محال است».[٣]
اگر انسان بداند دنيا جاى راحتى نيست، راحتْ زندگى مىكند و از ناملايمات، به تنگ نمىآيد.[٤] شخصى از گرفتارى خود به امام صادق (ع) پناه مىبرد. امام (ع)، وى را به صبر
[١]. عوالى اللآلى، ج ٤، ص ٦١، ح ١١.
[٢]. جامع الأخبار، ص ٥١٧- ٥١٨، ح ١٤٦٤.
[٣]. بحار الأنوار، ج ٧٨، ص ١٩٥، ح ٥٢.
[٤]. رضايت از زندگى، ص ٢٤٢.