درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ١٨٩ - ج اطمينان به روزى

مى‌رسد. خداوند منّان و بخشنده، از او غافل نيست و او را محروم نساخته است؛ اگرچه در دلِ تخته‌سنگى سياه و خشك و يا در ميان صخره‌اى سخت باشد.[١]

همچنين به پرندگانى مثل: كلاغ و عقاب و كبوتر و شترمرغ اشاره مى‌كند و معتقد است كه خداوند، روزى همه آنها را ضمانت كرده است.[٢]

اين نكات آموزنده، نشان مى‌دهند كه نگران بودن براى روزى، بى‌مورد است. از اين رو، پيامبر (ص) به ابن مسعود مى‌فرمايد:

يَابنَ مَسعودٍ! لا تَهتَمَّ لِلرِّزقِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعالي يَقولُ:

(وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها)

وقالَ:

(وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ).[٣]

اى ابن مسعود! براى روزى، اندوه مخور؛ چرا كه خداوند متعال مى‌فرمايد: (هيچ جنبنده‌اى در زمين نيست مگر روزى آن باخداست). و فرمود: (روزى شما و آنچه به شما وعده داده است، در آسمان است).

وضع خود انسان نيز شگفت‌انگيز است. ما اكنون نگران روزى خود هستيم و حال آن‌كه سه مرحله پيش از آن وجود داشته كه بدون اطلاع ما خداوند، روزى ما را رسانده است. لذا شايسته نيست اكنون نسبت به او سوءظن داشته باشيم. مرحله نخست، هنگامى است كه انسان در رَحِم مادر قرار دارد؛ در جايگاهى آرام كه هيچ سرما و گرمايى او را نمى‌آزارد و خدا روزى‌اش را مى‌رساند. مرحله دوم، دوران نوزادى است كه هرچند ناتوان است، ولى غذاى او از شير مادر تأمين مى‌شود و كسى هست كه او را تر و خشك كند. و مرحله سوم، دوران پس از شيرخوارگى است كه روزى او بدون تلاش، از دست‌رنج والدين تأمين مى‌گردد و مشمول مهربانى و دلسوزى آنان قرار مى‌گيرد، حتّى او را بر خودشان‌

---

[١]. امام على( ع):

انظروا إلي النملة في صغر جثتها و لطافة هيئتها، لا تكاد تنال بلحظ البصر( النظر) ... مكفول برزقها مرزوقة بوفقها، لا يغفلها المنان و لا يحرمها الديان ولو في الصفا اليابس و الحجر الجامس‌ ( نهج البلاغه، خطبه ١٨٥).

[٢]. امام على( ع):

فهذا غرا ب و هذا عقاب و هذا همام و هذا نعام، دعا كل طائر باسمه و كفل له برزقه‌ ( همانجا).

[٣]. مكارم الأخلاق، ج ٢، ص ٣٥٦، ح ٢٦٦٠.