درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ١٩١ - د اصلاح منبع استغنا
ابان بن حمران مىگويد: روزى كسى خدمت امام صادق (ع) رسيد و گفت: پندى به من بياموز. امام (ع) به وى فرمود:
إن كانَ اللَّهُ تَبارَكَ وتَعالي قَد تَكَفَّلَ بِالرِّزقِ فَاهتِمامُكَ لِماذا؟![١]
اگر خداوند- تبارك و تعالى- متكفّل روزى شده، پس اندوه تو براى چيست؟!
بنا بر اين، يكى از ابعاد اين بسته، باور به روزىرسانى خداوند متعال است. وقتى انسان بداند روزىاش به دست صاحب قدرت است، احساس اطمينان و آرامش مىكند. آنچه براى انسان اهميت بيشترى دارد، «احساس اطمينان از روزى» است. اگر امنيت روزى تأمين باشد، انسان، آرام مىگيرد و همين آرامش، زمينه گرايش به اعتياد را از بين مىبرد. اين موضوع را مىتوان در تحقيقات تجربى نيز پيگيرى كرد و نشان داد كه وضعيت افراد معتاد نسبت به روزىرسانى خداوند چگونه است.
د. اصلاح منبع استغنا
انسان، موجودى نيازمند و طالب غنا و بىنيازى است كه اگر به آن برسد، به احساس خوشايند رضامندى دست خواهد يافت و اگر دست نيابد، ناراضى مىگردد و ممكن است به اعتياد گرايش يابد. يكى از علل گرايش به اعتياد مىتواند احساس نيازمندى و نرسيدن به استغنا باشد. به همين جهت، مسئلهاى كه رخ مىنمايد، «بىنيازى طلبى» است. بىنيازى، يك منبع نياز دارد. از پرسشهاى اساسى اين است كه منبع اين غنا چيست و بىنيازى را بايد از كجا تأمين نمود؟ در تشخيص منبع بىنيازى، برخى دچار اشتباه شدهاند و سراغ غير خدا رفتهاند و امورى مانند پول و عوامل مادى ديگر را منبع بىنيازى خود مىدانند. اين در حالى است كه تنها منبع بىنيازى، خداوند متعال است. لذا كسى كه از خدا احساس بىنيازى كند، غنى نيست و كسى كه به خدا احساس نياز كند، فقير نيست.[٢]
[١]. كتاب من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٩٢، ح ٥٨٣٦؛ الأمالى، صدوق، ص ٧، ح ٥.
[٢]. مجلسى فى صحيفه إدريس النبى( ع):
لا غنى لمن استغنى عنّي، ولا فقر بمن افتقر إليَ ( بحار الأنوار، ج ٩٥، ص ٤٦٢).