تصوّرات آنان را از نعمت‌هاى دنيا اصلاح كنيم و آنها را با واقعيت، مطابقت نماييم. با اين كار، سطح رضامندى افزايش مى‌يابد و بدين ترتيب، يكى از زمينه‌هاى گرايش به اعتياد از بين مى‌رود.

دنيا ناپايدار است!

از جمله واقعيت‌هاى دنيا، ناپايدارى آن است. انسان اگر مى‌خواهد زندگى موفّق و رضايت‌بخشى داشته باشد، بايد به چيزى و جايى دل ببندد كه پايدار و تغييرناپذير باشد. «آنچه را نپايد، دل‌بستگى نشايد». امّا برخى افراد چون دوست دارند كه اين حالت، پايدار باشد، آن را پايدار مى‌دانند! در حقيقت، ميل به «پايدار بودنِ» مطلوب، به «پايدار دانستنِ» مطلوب تبديل مى‌شود و بديهى است كه ميان اين دو، تفاوت زيادى وجود دارد. به همين دليل، وقتى با واقعيت ناپايدارى دنيا رو به رو مى‌شوند، فشار روانى به سراغشان مى‌آيد و ناراضى مى‌گردند و همين امر، زمينه گرايش به اعتياد را فراهم مى‌آورد. كسانى كه بخواهند از دام اعتياد رهايى يابند، بايد به اين واقعيت باور داشته باشند كه دنيا ناپايدار است. در اين صورت، ورود مصيبت، برايشان غير منتظره نيست و از پيش، آمادگى مقابله با آن را دارند و لذا به اعتياد گرايش پيدا نمى‌كنند. بخشى از متون دينى، به آشكار ساختن اين واقعيت اختصاص دارند. خداوند متعال در قرآن كريم با بيان مَثَلى، ناپايدارى دنيا را اين گونه توصيف مى‌كند:

(إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ).[١]

در حقيقت، مَثَلِ زندگى دنيا به سان آبى است كه آن را از آسمان فرو ريختيم. پس گياه زمين، از آنچه مردم و دام‌ها مى‌خورند، با آن در

[١]. سوره يونس، آيه ٢٤.