درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ١٤٨ - سه توجه به داشتههاى ناپيدا

نظر برخوردارى و محروميت، بررسى كنند. نتيجه اين داورى، نقش مهمّى در كاهش گرايش به اعتياد خواهد داشت.

سه. توجّه به داشته‌هاى ناپيدا

بر اساس آنچه گذشت، داشته‌ها گستره وسيعى را شامل مى‌شود كه در صورت فقدان برخى، مى‌توان با توجّه به ديگر ابعاد، احساس برخوردارى نمود. معصومان (عليهم السلام) از همين راه براى بازگرداندن رضامندى استفاده مى‌نموده‌اند. امام على (ع) بر اين اصل تصريح مى‌كند و مى‌فرمايد:

إذا طلبت شيئاً من الدنيا فزوي عنك، فاذكر ما خصك اللَّه به من دينك و صرفه عن غيرك، فإن ذلك أحري أن تستحق بما فاتك.[١]

هرگاه چيزى از دنيا خواستى و از تو باز داشته شد، به ياد آور دينت را كه خداوند به تو داده و از ديگران باز داشته است؛ كه اين به جاى آنچه از دست داده‌اى، سزاوارتر است.

مرحوم كلينى از احمد بن عمر نقل مى‌كند كه من به همراه حسين بن ثُوَير بن ابى فاخته به نزد امام رضا (ع) رسيدم و گفتم: فدايت شوم! ما در فراوانى روزى و آسايش به سر مى‌برديم كه ناگهان وضعيت، اندكى دگرگون شد. از خداوند بخواه كه آن [وضعيت قبل‌] را به ما باز گرداند. امام (ع) با شنيدن اين سخن فرمود:

أيَّ شَي‌ءٍ تُريدونَ تَكونونَ مُلوكاً؟ أيَسُرُّكَ أن تَكونَ مِثلَ طاهِرٍ وهَرثَمَةَ، وأنَّكَ عَلى خِلافِ ما أنتَ عَلَيهِ؟

چه مى‌خواهيد؟ آيا مى‌خواهيد پادشاه باشيد؟ آيا خوش‌حال مى‌شوى كه مانند طاهر و هرثمه، در حالتى خلاف آنچه اكنون هستى (پيرو اهل بيت) باشى؟!

من گفتم: نه. به خدا سوگند كه خوش‌حال نمى‌شوم دنيا با همه زر و سيمش براى من باشد و من غير از آنى باشم كه هستم. آن گاه امام (ع) چنين ادامه داد:

[١]. فقه الرضا، ص ٣٦٠؛ كنز الفوائد، ص ٣٤٥.