درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٠١ - ١ خويشتندارى در تحقيقات اعتياد

فصل هفتم: ناخويشتن‌دارى و اعتياد

١. خويشتندارى در تحقيقات اعتياد

در ميان عوامل مستعد كننده اعتياد، عوامل شخصيتى، از عمده‌ترين عوامل شمرده شده‌اند. وجود عوامل، شخصيتى به معناى دارا بودن ويژگى‌هاى منحصر به فردى است كه «مواد» براى آنها خاصيت تعديل كنندگى دارد و «سرخوشى» گم‌شده‌اى براى آنها محسوب مى‌شود. شخصيت‌هاى ناقص و معيوب را با گروهى از صفاتِ نهادينه شده، توصيف مى‌كنند كه در چند صفت خلاصه مى‌شوند: عدم كنترل خود، ضعف خود و ضعف خويشتندارى. گروه ديگرى از صفات كه مرتبط با اعتيادند، عبارت اند از: فقدان مسئوليت‌پذيرى، عدم خوداتّكايى، عدم تحمّل ناكامى، ناتوانى در چشم‌پوشى از لذّات زودگذر به نفع اهداف بلندمدّت، كه هر كدام از آنها به نوعى با عدم خويشتندارى تبيين مى‌شوند.[١]

يكى ديگر از ابعاد شخصيت معتادان، پايين بودن «احترام به خود»[٢] است. احترام به خود، از طريق تجربه‌هاى مشتمل بر يك مهارت، رشد مى‌كند و نتيجه‌اش احساس ارزشمندى ذاتى است. همچنين سطح اعتماد به نفس‌[٣] كه بُعد شناختى شخصيت است و

[١]. نظريه‌هاى سوء مصرف مواد مخدّر، ص ٣٢.

[٢].Self .esteem

[٣].Self .confidenc