درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ١٠٥ - ز تنظيم تكيهگاه
معناى واقعى
امّا حالت سوم، دست يافتن به «معناى واقعى حيات» است. هر چيزى را مىتوان معناى زندگى قرار داد؛ امّا هر معنايى، ارضا كننده و رضايتبخش نيست. در بازار معانى، انسان موفّق، كسى است كه انتخابگر خوبى باشد. اشتباه در انتخاب معنا، موجب ناكامى مىگردد و ناكامى، به نارضايتى مىانجامد. براى كاميابى بايد انتخابگر خوبى بود و انتخاب خوب، متوقّف بر شناخت صحيح است. همانگونه كه در بحث پيشين و در توضيح آيه ٢٦ سوره رعد اشاره شد، در اين موضوع نيز «شناخت»، نقش اوّل را بازى مىكند. تا زمانى كه معناى واقعى را از معناى بدلى تميز ندهيم، انتخابگر معناى واقعى نيز نخواهيم بود. وقتى خدا، معناى زندگى شد، انسان به خاطر خدا زندگى مىكند، به خاطر او تلاش مىكند و براى رسيدن به او همه سختىها را تحمّل مىكند. آنچه در ادبيات دين تحت عنوان «فى سبيل الله»، «لله»، «براى كسب رضايت خدا» و ... آورده مىشود، در همين راستا قابل تحليل است. وقتى خدا معناى زندگى شد، انسان مىداند چرا زنده است و چرا بايد زندگى كند و سرانجامش چه خواهد شد. بدين سان، از سرگردانى در مىآيد و چون براى عالىترين و بلكه تنها مفهوم حيات زندگى مىكند، بر خود مىبالد و احساس رضايت و خشنودى مىكند.
ز. تنظيم تكيهگاه
انسان به داشتن تكيهگاهى مطمئن نياز دارد. ضرورت حيات انسانى، آن است كه به يك نقطه قابل اعتماد، اتّكا كند. اين، اصلى اساسى در زندگى همه انسانهاست. انسان شادكام كسى است كه از تكيه مطمئنى برخوردار باشد. تكيهگاه مطمئن، انسان را دلگرم، قوى و آرام مىسازد و موفّقيت زندگى را تضمين مىكند و بدينسان بر رضايت از زندگى تأثير مىگذارد. برخى ممكن است تكيهگاه نامناسبى را انتخاب كنند. آنچه مهم است اين كه انسان به چه نقطهاى اتّكا كند و چه چيزى را تكيهگاه خود قرار دهد؟ اين از پرسشهاى