درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٥٨ - دو خير بودن تقديرهاى خداوند
امام صادق (ع) نيز مىفرمايد:
كانَ أميرُ المُؤمِنينَ (ع) يَقولُ: لا يَجِدُ أحَدُكُم طَعمَ الإِيمانِ حَتّي يَعلَمَ أنَّ ما أصابَهُ لَم يَكُن لِيُخطِئَهُ وأنَّ ما أخطَأَهُ لَم يَكُن لِيُصيبَهُ وإنَّ الضّارَّ النّافِعَ هُوَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ.[١]
اميرمؤمنان (ع) همواره مىفرمود: «هيچ يك از شما مزه ايمان را نمىچشد تا اينكه بداند آنچه به او رسيده، بنا نبوده كه نرسد و آنچه به او نرسيده، بنا نبوده كه برسد، و اينكه زيانرسان و سودرسان، فقط خداوند عزّ وجلّ است.
بنا بر اين، گام نخست، باور به تقديرى بودن امور زندگى است كه نقش مهمّى در كاهش فشارهاى روانى در سختىهاى زندگى دارد كه براى امتحان انسان وارد مىشوند؛ امّا اين كه چرا اين باور چنين نتيجهاى دارد، مسئلهاى است كه در بحث بعدى روشن مىشود.
دو. خير بودن تقديرهاى خداوند
مسئله بعدى، آن است كه حوادث زندگى بر چه مبنايى تقدير مىشوند؟ اين، به شيوه تبيينى افراد برمىگردد كه ماهيت حوادث را چگونه تفسير و ارزيابى مىكنند. از اين منظر نيز مىتوان افراد مستعد يا مبتلا به اعتياد را بررسى تجربى نمود. به نظر مىرسد كه اين گونه افراد، تفسيرى زجرآور و بد از حوادث ناخوش دارند كه براى تسكين آن به اعتياد، و تفسيرى خودمحور و غافلانه از خوشايندهاى زندگى دارند كه بىمهابا به لذّترانى روى مىآورند و معتاد مىشوند. لذا پرسش بعدى آن است كه: آنچه خدا تقدير مىكند، مبتنى بر چيست؟
بر اساس آنچه گذشت، براى پيشگيرى از اعتياد، گام بعدى آن است كه بدانيم آنچه خداوند متعال تقدير كرده و حكم مىكند، مبتنى بر خير است و اساساً معنا ندارد كه خداوند، كارى جز خير انجام دهد. بنا بر اين، همه تقديرهاى خداوند متعال، خير هستند.
[١]. الكافى، ج ٢، ص ٥٨، ح ٧ و ٤؛ تحف العقول، ص ٢٠٧ و ٢١٨؛ تنبيه الخواطر، ج ٢، ص ١٨٤.