در واقع، ميزان ارزشمندى گناهان در مقايسه با شرافت و ارزشمندى شخصيت، بى‌ارزش مى‌نمايد و همين امر، انگيزه‌هاى اخلاقى فرد را بر ترك گناهان تحريك مى‌كند، تا حدّى كه در مقابل تحريك گناه، مقاومت مى‌كند.[٥] رفتار صميمانه با ديگران‌[٦] مانند: نرم‌خويى،[٧] و گشاده‌رويى،[٨]

[١].( وَ نادى‌ فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ قالَ يا قَوْمِ أَ لَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ وَ هذِهِ الْأَنْهارُ تَجْرِي مِنْ تَحْتِي أَ فَلا تُبْصِرُونَ أَمْ أَنَا خَيْرٌ مِنْ هذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ وَ لا يَكادُ يُبِينُ فَلَوْ لا أُلْقِيَ عَلَيْهِ أَسْوِرَةٌ مِنْ ذَهَبٍ أَوْ جاءَ مَعَهُ الْمَلائِكَةُ مُقْتَرِنِينَ؛ فرعون در ميان قوم خود ندا داد و گفت: اى قوم من! آيا حكومت مصر از آنِ من نيست، و اين نهرها تحت فرمان من جريان ندارند؟ آيا نمى‌بينيد؟ مگر نه اين است كه من از اين مردى كه از خانواده و طبقه پستى است و هرگز نمى‌تواند فصيح سخن بگويد، برترم؟[ اگر راست مى‌گويد] چرا دستبندهاى طلا به او داده نشده، يا اين كه چرا فرشتگان، دوشادوش او نيامده‌اند[ تا گفتارش را تأييد كنند]؟!)( سوره زخرف، آيه ٥١- ٥٣).

[٢]. ر. ك: دنياگرايى و پيامدهاى آن از ديدگاه قرآن، ص، ٣٧- ٦١.

[٣]. غرر الحكم، ح ٨٧٣٠. همچنين:

إِنَّمَا الكَرَمُ التَّنَزهُ عَنِ الْمَساوي؛ كرامت، دورى كردن از گناهان است( همان، ح ٣٨٧٠).

[٤]. نهج البلاغه، حكمت ٤٤٩.

[٥]. امام على( ع):

الكريمُ مَن تَجَنَّبَ المَحارِمَ و تَنَزَّهَ عنِ العُيوبِ؛ بزرگوار كسى است كه از حرام‌ها دورى كند و از معايب منزّه باشد.( غرر الحكم، ح ١٥٦٥).

[٦]. امام على( ع):

الكَرَمُ حُسنُ السَّجيَّةِ و اجتِنابُ الدَّنيَّةِ ؛ بزرگوارى، داشتن منش نيكو و دورى كردن از پستى است( همان، ح ١٦٩٥) مَن كَرُمَت نَفسُهُ قَلَّ شِقاقُهُ و خِلافُهُ؛ هر كه كرامت نفْس داشته باشد، كمتر مخالفت و ناسازگارى مى‌كند( همان، ح ٩٠٥١).

[٧]. امام على( ع):

مِن الكَرَمِ لِينُ الشِّيَمِ؛ نرم‌خويى، از بزرگوارى است( بحار الأنوار، ج ٧٧ ص ٢٠٨، ح ١).

[٨]. امام على( ع):

يُستَدَلُّ عَلى كَرَمِ الرَّجُلِ بِحُسنِ بِشرِهِ وبَذلِ بِرِّهِ؛ از خوش‌رويى و نيكوكارى مرد، به بزرگوارى او پى برده مى‌شود( غرر الحكم، ح ١٠٩٦٣).