بنا بر اين، اگر كسى به دنبال بى‌نيازى است بايد آن را در قناعت بجويد،[١] نه فراوانى مال. اگر كسى به قناعت دست يابد، به غنا دست يافته است.[٢] به همين جهت، شخص قانع، از مردم بى‌نياز است‌[٣] و به غنا و بى‌نيازى واقعى دست مى‌يابد.[٤] از اين رو، اگر كسى به حالت بسندگى درونى برسد، كمترين برخوردارى بيرونى از دنيا براى او كافى است، و اگر كسى از اين حالت محروم باشد، هيچ چيز در دنيا براى او كافى نيست. اين يكى از مسائل مهم در اين بحث است. امام على (ع) در اين باره مى‌فرمايد:

من رضي من الدنيا بما يجزيه، كان أيسر ما فيها يكفيه. ومن لم يرض من الدنيا بما يجزيه لم يكن فيها شي‌ء يكفيه.[٥]

هر كس به آنچه از دنيا- كه كفايتش مى‌كند-، راضى شود، كم‌ترين بهره دنيا براى او بس است؛ و آن كس كه به آنچه از دنيا- كه كفايتش مى‌كند-، راضى نشود، هيچ چيزِ دنيا وى را كفايت نمى‌كند.

ثانياً شخص قانع، سبك‌بار زندگى خواهد كرد. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

مكتوب في التوراة: ابن آدم ... من رضي باليسير من الحلال خفت مؤنته.[٦]

در تورات نوشته شده است: اى فرزند آدم! ... كسى كه به اندك حلال راضى باشد، بار او سبك خواهد بود.

ثالثاً شخص قانع، هرگز نسبت به آنچه ندارد، اندوهگين نمى‌شود. امام على (ع) در اين باره مى‌فرمايد:

من رضي برزق الله لم يحزن علي ما فاته.[٧]

[١]. پيامبر خدا( ص):

كُن قَنِعا تَكُن مِن أغنَى النّاسِ‌ ( تاريخ مدينه دمشق، ج ٦٧، ص ٣٣٦. نيز، ر. ك: غرر الحكم، ح ٤٠٥٧؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ١٣٤، ح ٣٠٣٧).

[٢]. امام على( ع):

إنَّكُم إن قَنِعتُم حُزتُمُ الغَناءَ، وخَفَّت عَلَيكُم مُؤَنُ الدُّنيا ( غرر الحكم، ح ٣٨٤٧؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ١٧٥، ح ٣٦٣٣).

[٣]. امام على( ع):

من قنع برزق الله استغني عن الخلق‌ ( غرر الحكم، ح ٩٠٥٧؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٤٤٩).

[٤]. امام على( ع):

ارض من الرزق بما قسم لك تعش غنياً ( غرر الحكم، ح ٩٢١٨؛ نيز، ر. ك: عيون الحكم والمواعظ، ص ٧٥).

[٥]. الكافى، ج ٢، ص ١٤٠، ح ١١؛ كتاب من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص ٤١٨، ح ٥٩١٠.

[٦]. الكافى، ج ٢، ص ١٣٨، ح ٤؛ تحف العقول، ص ٣٧٧.

[٧]. نهج البلاغه، حكمت ٣٤٩.