خِرد مى‌گويد بايد از كسى كه غنى است، كسب غنا كرد و غنى مطلق، خداوند است. اين، يك واقعيت در جهان هستى است. بنا بر اين، در بى‌نيازى‌طلبى بايد هماهنگى با اين واقعيت را مورد توجّه قرار داد. بر اين اساس بايد بى‌نيازى را از خدا خواست.

در قرآن كريم در آيه ١٥ سوره فاطر تصريح شده كه انسان نيازمند به خداست:

(يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ).

اى مردم! شما به خدا نيازمنديد و خدا همان غنى ستوده است).

و يا در آيه ٣٨ سوره محمّد مى‌فرمايد:

(وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ).

خداوند غنى است و شما فقيران).

به همين جهت، خود خداوند متعال تصريح مى‌كند كه همه فقيرند، جز كسانى كه من آنان را غنى كرده باشم.[١] اگر تو مرا بپذيرى، قلبت را از احساس بى‌نيازى پُر مى‌كنم و احساس نيازمندى را از برابر دو چشم تو برمى‌گيرم و امورت را كفايت مى‌كنم تا هر روز را با بى‌نيازى صبح كنى و اگر از من روى برگردانى، احساس بى‌نيازى را از قلب تو برمى‌گيرم و احساس فقر و نيازمندى را در برابر ديدگانت قرار مى‌دهم و امورت را نابه‌سامان مى‌كنم، به گونه‌اى كه هر روز را با فقر صبح كنى![٢]

كسى كه از خدا بى‌نيازى طلب كند، نظير او خواهد شد و كسى كه به ديگران اظهار نياز كند، اسير آنان خواهد شد.[٣] لذا كسى كه از خدا احساس بى‌نيازى كند، غنى نيست و

[١]. پيامبر خدا( ص):

قال الله جلّ جلاله: عبادي! كلّكم ضالّ إلّا من هديته، وكلّكم فقير إلّا من أغنيته، وكلّكم مذنب إلّا من عصمته‌ ( كتاب من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٩٧، ح ٥٨٤٨).

[٢]. پيامبر خدا( ص):

يقول الله عزوجل: ابن آدم، إن تقبل قِبَلي أملأ قلبك غنى وأنزع الفقر من بين عينيك وأكفّ عليك صنعتك فلا تصبح إلّا غنياً، وإن أدبرت أو ولّيت عنّي نزعت الغنى من قلبك وجعلت الفقر بين عينيك وأفسدت عليك صنعتك فلا تصبح إلّا فقيراً ( الفردوس، ج ٥، ص ٢٣٤، ح ٨٠٥٠).

[٣]. امام على( ع):

استغن بالله عمّن شئت تكن نظيره، واحتج إلى من شئت تكن أسيره‌ ( كنز الفوائد، ج ٢، ص ١٩٤).