درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٦٢ - اصلاح نظام ارزيابى
برگزيند، بهتر است از اين كه بنده براى خودش چيزى را كه مسرورش مى سازد، برگزيند.
اين نوع تفسير، موجب احساس سودمندى در حوادث ناخوشايند و احساس مسئوليت در خوشايندهاى زندگى مىگردد و بدين شكل، از ابتلا به اعتياد به خاطر تفسير تلخ از حوادث ناخوشايند و احساس آزادى در موقعيتهاى خوشايند، جلوگيرى مىكند.
براى اين كه خير بودن تقديرهاى خداوند متعال براى مخاطب جا افتد، مىتوان از روشهاى زير استفاده نمود:
اصلاح نظام ارزيابى
وقتى سخن از خيرباورى به ميان مىآيد، پاى نظام ارزيابى نيز به وسط كشيده مىشود، هر نوع نظام ارزيابى نمىتواند خيرباورى را به ارمغان آورد. اگر نظام ارزيابى، نظام «خيرگرا» نباشد، نمىتواند به خيرباورى منجر شود. دليل آن نيز در دو بُعدى بودن پديدههاست كه به دو گونه شدن نظام ارزيابى نيز مىانجامد. پديدهها و امور زندگى انسان، دوبُعدىاند: بُعد ظاهر كه بر اساس آن، پديدهها براى طبع انسان يا «خوشايند» هستند و يا «ناخوشايند»؛ و بُعد باطن كه بر اساس آن، پديدهها براى حيات انسان يا «خير» هستند و يا «شر». محور بُعد ظاهر، خواستههاى انسان است و محور بُعد دوم، مصلحت او. بر اين اساس، دو نظام ارزيابى نيز وجود دارد: نظام ارزيابى «لذّتگرا» و نظام ارزيابى «مصلحتگرا» يا خيرگرا. اگر نظام ارزيابى كسى خواستگرا باشد، همه امور را با قالب «خوشايند ناخوشايند» بررسى مىكند و به چيزى جز آن نمىانديشد. لذا نمىتواند خير و شرّ اصيل و واقعى را تشخيص دهد. البته نتيجه هر ارزيابى در نهايت آن است كه فلان مورد خير است؛ ولى اين در حقيقت به معناى خير دانستن خوشايندهاست كه با خير اصيل تفاوت دارد.
اگر نظام ارزيابى فرد خيرگرا باشد، از ظاهر امور مىگذرد و به لايههاى باطنى آن نفوذ مىكند و همه امور را با قالب «خير- شر» و «مصلحت- مفسده» بررسى مىكند و به