آينده زندگى‌اش در تسخير سختى امروز نخواهد بود.[١] اگر دنيا ناپايدار است، نه خوشى آن پايدار خواهد بود و نه ناخوشى آن. خوشى و ناخوشى، موقعيت‌هاى متفاوتى هستند كه به دنبال يكديگر در حركت اند و انسان، در هر بخشى از زندگى، با يكى از آنها رو به رو مى‌شود. همان گونه كه ناخوشى به دنبال خوشى است و نبايد از خوشايند زندگى، سرمست شد، ناخوشى نيز به دنبال خود، خوشى را خواهد داشت و لذا نبايد نااميد و زمينگير شد.

توجّه به موقّتى بودن سختى‌ها و گشايش آينده، توان تحمّل انسان را افزايش مى‌دهد و از شدّت تنيدگى مى‌كاهد و آن را تحمّل‌پذير مى‌سازد. به همين جهت، معصومان (عليهم السلام) با «توجّه‌دهى» به همين اصل، افراد گرفتار را آرام مى‌ساختند.

محمّد بن عجلان مى‌گويد: نزد امام صادق (ع) بودم كه كسى از نيازمندى خود به حضرت شكايت كرد. ايشان در پاسخ وى فرمود:

اصبِر فَإِنَّ اللَّهَ سَيَجعَلُ لَكَ فَرَجاً.[٢]

بردبار باش كه به زودى، خداوند، فرج تو را خواهد رساند.

شخص ديگرى خدمت امام صادق (ع) مى‌رسد و از ستم برادران و عموزادگانش شكايت مى‌كند. اين جا نيز امام (ع) وى را به گشايش آينده توجّه مى‌دهد و از وى مى‌خواهد كه بردبار باشد.[٣]

همچنين براى آرام كردن تاجر ورشكسته‌اى كه از اصحاب ايشان بود و دچار فشار روانى شده بود، از روش توجّه‌دهى به آينده نيز استفاده مى‌كند و مى‌فرمايد:

[١]. امام على( ع):

إن بَقيتَ لَم يَبقَ الهَمُّ؛ اگر تو باقى بمانى، اندوه، باقى نخواهد ماند( شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد، ص ٣٤٠، ح ٨٩٨).

[٢]. الكافى، ج ٢، ص ٢٥٠، ح ٦؛ مشكاه الأنوار، ص ٢٧١؛ بحار الأنوار، ج ٦٨، ص ٢١٩، ح ٩.

[٣].

محمد بن يحيى، عن أحمد بن محمد بن عيسى، عن عثمان بن عيسى، عن بعض أصحابنا، عن أبي عبد الله( ع) قال: قلت له: إن إخوتي وبني عمي قد ضيقوا علي الدار وألجأوني منها إلى بيت ولو تكلمت أخذت ما في أيديهم، قال: فقال لي: اصبر فإن الله سيجعل لك فرجا، قال: فانصرفت ووقع الوبا في سنة إحدى وثلاثين‌[ ومائة] فماتوا و الله كلهم فما بقي منهم أحد، قال: فخرجت فلما دخلت عليه قال: ما حال أهل بيتك؟ قال: قلت له: قد ماتوا و الله كلهم، فما بقي منهم أحد، فقال: هو بما صنعوا بك وبعقوقهم إياك وقطع رحمهم بتروا أتحب أنهم بقوا و أنهم ضيقوا عليك؟ قال: قلت: إي والله‌ ( الكافى، ج ٢، ص ٣٤٦، ح ٣).