درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٧٩ - زندگى، سختى دارد!
زندگى خواهد كرد[١] و بدين سان، زمينه گرايش به اعتياد از بين مىرود.
زندگى، سختى دارد!
افراد معتاد يا در معرض اعتياد، خواهان راحتى، آسايش و كامجويى هستند. از اين رو، دنيا را محلّ برآورده شدن اين خواستههايشان مىدانند و يا دستكم مىخواهند كه چنين باشد. چون دنيا را محلّ راحتى مىپندارند، از رسيدن سختىها، به شدّت، آزرده و رنجور مىشوند؛ چون دنيا را محلّ كاميابى مىپندارند، از ناكامىها و تحقّق نيافتن آرزوها به شدّت، عصبانى مىشوند؛ امّا واقعيت چيست؟ واقعيت، اين است كه دنيا محلّ سختىها و بلاهاست،[٢] اين را بايد به عنوان يك واقعيت پذيرفت. دنيا ويژگىهايى دارد كه بر اساس حكمت و مصلحت الهى تنظيم شدهاند و خير و صلاح انسان نيز در آن است. كارى كه بايد فرد معتاد يا در معرض اعتياد انجام دهد، اين است كه شكل واقعى دنيا را بشناسد و بپذيرد. يكى از كليدهاى رضايت از زندگى، اين جاست. زندگى به عنوان يك واقعيت خارجى، آن قدر تلخ و گزنده نيست؛ آنچه آن را براى فرد معتاد يا در معرض اعتياد، تحمّلناپذير مىسازد، تصوّرات و انتظاراتى است كه از دنيا و زندگى دارد و اكنون آنها را برآورده شده نمىبيند و لذا نالان و ناراضى مىگردد. در حقيقت، تصوّرات و انتظارات غير واقعبينانه، مايه ناراحتى و نارضايتى فرد معتاد يا در معرض اعتياد است، نه پديدههاى زندگى. اينان بايد بدانند كه لازم نيست براى رسيدن به رضايت از زندگى، دنيا را تغيير دهند؛ بلكه با تغيير و اصلاح شناخت خود نسبت به دنيا مىتوانند به رضامندى، دست يابند. قرآن كريم در باره واقعيت زندگى انسان در دنيا مىفرمايد:
(لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ)[٣]
به تحقيق، ما انسان را در سختى آفريديم.
[١]. رضايت از زندگى، ص ٢٩.
[٢]. البته اين سختىها و بلاها، بىهدف و بىمعنا نيستند. ر. ك: رضايت از زندگى، بخش سوم، فصل پنجم:« معناشناسى»( ص ٢٧٩).
[٣]. سوره بلد، آيه ٤.