اخباريگرى، تاريخ و عقايد - بهشتى، ابراهيم - الصفحة ١٦٠ - سيد صدرالدين قمى(م ١١٥٥ - ١١٦٠ ق)

اطلاق نمى‌شود تا رجوع به او واجب باشد. بله؛ اگر آن مجتهد اطلاع بر حديثى در آن زمينه داشته باشد كه به گوش سائل نرسيده باشد؛ و يا آن حديث هم به گوش سائل رسيده، ولى در حلّ آن حديث، اشكالى برايش پيش آمده كه خود او نمى‌تواند آن را حلّ كند و آن مجتهد مى‌تواند آن اشكال را حلّ كند، در اين صورت نيز رجوع به او واجب مى‌شود.[١]

نيز در رساله الدمعة من عين المانع من صلاة الجمعة، به ردّ فاضل هندى پرداخته كه در كشف اللثام نماز جمعه را در زمان غيبت، حرام دانسته؛[٢] حالْ‌آن كه سماهيجى آن را واجب عينى مى‌داند.[٣]

سيد صدرالدين قمى (م ١١٥٥- ١١٦٠ ق)

سيد صدرالدين محمّدبن سيّد باقر رضوى قمى همدانى، از علماى بزرگ در دوران فترت، ميان علّامه‌محمّد باقر مجلسى (١٠٣٧- ١١١٠ ق) و استاد كل وحيد بهبهانى (١١١٨- ١٢٠٥ ق) است. برخى او را اصلًا اهل‌مشهد دانسته‌اند كه چون در هر كدام از شهرهاى اصفهان، قم و همدان، مدّتى مشغول تحصيل و درس و بحث بوده، به صدرالدين رضوى اصفهانى قمى همدانى شهرت يافته است. با اين حال، او را از اعلام قم دانسته‌اند. درگذشت وى را در ٦٥ سالگى بيان كرده‌اند[٤] و چون وحيد بهبهانى در رساله اجتهاد و تقليد كه در سال ١١٥٥ ق، در بهبهان تأليف كرده، همه جا پس از اسم استادش «دام‌ظلّه» آورده، معلوم مى‌شود كه وى در آن هنگام زنده بوده است.[٥] پس احتمالًا در حدود سال ١١٦٠ ق، وفات كرده است.[٦]

سيد صدرالدين در اصفهان، فقه و اصول را از آقاجمال خوانسارى (م ١١٢١ ق) و ديگران آموخت. سپس تا زمان فتنه افغان، به ارشاد و تدريس در قم‌

[١]. الذريعة، ج ٢٤، ص ٣٥٣، ش ١٩٠٤؛ روضات الجنات، ج ٤، ص ٢٤٩- ٢٥٠.

[٢]. كشف اللثام، ج ٤، ص ١٩٩.

[٣]. الإجازة الكبيرة، ص ٢٠٧؛ أنوار البدرين، ص ١٧٤؛ الذريعة، ج ٢، ص ٨، ش ١٩.

[٤]. الاجازة الكبيرة، ص ١٠٢؛ روضات الجنات، ج ٤، ص ١٢٥؛ الفوائد الرضوية، ص ٢١٣؛ ريحانة الأدب، ج ٣، ص ٤٣٠.

[٥]. الذريعة، ج ٦، ص ١٩٥، ش ١٠٦٧ و ج ٨، ص ٩٤، ش ٣٤٥.

[٦]. همان، ج ٢١، ص ٢٢٦، ش ٤٧٣٥.