صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٩٧ - كوفه , در روزهاى بيعت

جشن نصب خليفه ئى را مى گرفت - بدنبال جنگهاى كوبنده ى جمل و صفين و نهروان كه هر سه در نزديكى آن بوقوع پيوسته بود , همچنان گرفته و ابر آلود و آغشته به وسوسه ها و دلواپسى هاى ترديد انگيز بود در آنروز عده ى زيادى از كسان و ياران مقتولين اين جنگها از دو طرف , در كوفه مى زيستند كه با كشتگان خود همراى و همعقيده بودند و آرزو ميكردند كه روزى بتوانند انتقام آنان را بگيرند و براى رسيدن به اين هدف تا آنجا كه ميتوانستند , فعاليت ميكردند

در اين ميان , هم غرض هاى شايسته و موافق وجود داشت و هم غرض هاى فاسد با هدفهاى پنهان كه پيوسته موجبات اختلاف و نفاق را ايجاد مى كرد

حسن بن على كه در طليعه ى خلافت بسر ميبرد , همه ى دلها را با خود همراه داشت زيرا اولا فرزند رسولخدا صلى الله عليه و آله بود و دوستى او يكى از شرائط ايمان , ديگر آنكه لازمه ى بيعت اين بود كه از او فرمانبردارى كنند

ابن كثير مى نويسد([ : مردم به او بيش از پدرش محبت مى ورزيدند][١] )

و يقينا تا وقتى حسن بن على به كار مثبتى كه با اغراض و منافع گروهى و با رگ حساس تعصب هاى گروهى ديگر اصطكاك داشته باشد , دست نمى زد همچنان محبوب و از آسيب اين و آن در امان مى ماند چه اينكه وسائلى كه اسلام در آنروز بدانها زندگى مى كرد , در ميان آنچنان مسلمانانى , يا در اختيار هدف هاى شخصى بود و يا پيرو عصبيت ها