صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢١٣ - آغاز سرنوشت
مضيقه ها را براى مسلمانان ببار آورد , پديدار گشت
در قاموس معاويه فتنه انگيزى و حيله گرى بهترين مركب موفقيت بود آزمايشهاى او نشان داده بود كه فتنه از اسلحه برنده تر و مؤثر تر است , بنابرين چه دليل داشت كه در هنگام هجوم مشكلات و مضيقه هائى از آنگونه كه او بمناسبتهاى مختلف براى خود فراهم مى آورد , بدان پناه نبرد ؟
معاويه در ميدان( فتنه انگيزى) توفيق يافت كه وسيله ئى از نوع سنگين - بدانگونه كه از كسى جز او بياد نداريم - براى خود فراهم آورد اين توفيق در وحله ى اول معلول ثروت بيحسابى بود كه بلاد شام در ظرف بيست سال تمام در اختيار او قرار داده بود و در وحله ى دوم مرهون مصاحبت و همكارى افراد زبده ى اين ميدان همچون : مغيره بن شعبه و عمرو بن العاص و اين عمرو بزرگترين پهلوان اين ميدان و همانكسى بود كه( هر چه زخم مى زد كارى بود)
برايندو زياد بن عبيد رومى را هم كه بوضعى فضاحت بار و شرم آور [١]
( [١] زياد) كارگزار حسن بن على عليه السلام بر ناحيه ئى از فارس بود و اين منصب را در روزگار على عليه السلام , عبدالله بن عباس كه استاندار بصره بود , داده بود معاويه نامه هائى تهديد آميز و ضمنا نويد بخش براى او فرستاد زياد بعد از رسيدن آن نامه ها خطبه ئى ايراد كرد , به معاويه دشنام داد و او را بصفت( : پسر زن جگر خواره , معدن نفاق و بازمانده ى احزاب) موصوف ساخت و وى را به پسران رسولخدا - كه زياد در آنروز پيرو آنان بود - تهديد كرد متن اين خطبه را در فصل( عدد سپاه) در همين كتاب خواهيد ديد
و اما داستان( استلحاق) ( ملحق ساختن زياد به نسبت ابوسفيان ) بطور