صلح امام حسن (ع ): پرشکوه ترين نرمش قهرمانانه ي تاريخ - آل ياسين، الشيخ راضي - الصفحة ٢١٠ - آغاز سرنوشت

گمان نمى كنم پس از مرگم بر من بگريى *** تو كه در زندگيم خيرى ببار نياوردى !

مسعودى همين روايت ابن عساكر را نقل كرده با اين تفاوت كه در پاسخ ابى طفيل به معاويه اين جمله را هم آورده كه( : همان چيزى كه تو را از كمك به او در آن هنگامه ى بلائى كه او را احاطه كرده بود باز داشت , مرا نيز از يارى وى مانع شد ) !

بلاذرى مى نويسد : هنگاميكه عثمان از معاويه استمداد كرد , وى در عمل كوتاهى كرد و به وعده اكتفا نمود تا آنگاه كه محاصره شدت يافت در اين موقع يزيد بن اسد قشيرى را بسوى او گسيل داشت و باو گفت : چون به ذى خشب رسيدى توقف كن و پيش مرو , و مگو كه( شاهد چيزى مى بيند كه غائب نمى بيند) زيرا شاهد منم و تو غائبى ! گويند( : چندان در ذى خشب ماند كه عثمان كشته شد آنگاه معاويه او را طلب كرد)